ცხოვრება ყველაფერს მუქი ფერით მოსავს,
ზოგჯერ სიხარულსაც ანიჭებს მოკვდავთ,
მიჰყვები ბილიკებს,გზა უსასრულოა,
ნუთუ სიცოცხლე მხოლოდ სასტუმროა?

და ამ ბილიკებზე, ხვდები მწუხარებას,
სიცოცხლის საწყის და მის დამთავრებას.
ვიღაც ლამაზია,ხედავ გაღიმებას
გულის შეხუთვას და სულის დადინებას.

ირგვლივ სიჩუმეა, მუქი ფერებია...
ან იქნებ სიმშვიდე და ყვავილებია...