ტკივილს ვეღარ უძლებს გული.
ექმი, სიკვდილის ტოლფასი თვალებით.
ათრთოლებული ტუჩებით ნათქვამი სიტყვები.
დიაგნოზი- კარდიომიოპათია.
დრო- ცოტა.
საშველი- არსაიდან.
პირველი რაც თავში მოდის, სურვილი, ეს არავინ იცოდეს. არ გინდა ამ ექიმის თვალებით გიყურებდეს ვინმე და იტყუები. ატყუებ ყველას, სიკვდილსაც კი.
იწყება დათვლილი დღეების ფერება. ყველაფერი რატომღაც სხვანაირი გეჩვენება, ყველაფერი ლამაზია, ცაც კი თითქოს უფრო ხასხასაა და მხოლოდ შენთვის ამოდის მზე. ბავშვივით ეფერები ყველაფერს რაც შენს ირგვლივაა, ხიდან ჩამოვარდნილი ფოთოლიც კი უცნაურად გეცოდება და შენს ოთახში ხმელი ფოთლების მთელი დასტა ჩნდება. რამდენიმე დღის წინ ქუჩაში ნაპოვნ, ფრთა მოტეხილ ბეღურას ხელით აჭმევ საჭმელს, რომ სიცოცხლე აჩუქო და თავისუფლება მისცე, გაქვს იმედი  რომ მოასწრებ. ფოთლებს ალბათ დაწვავენ, ბეღურა კი კიდევ დიდხანს იცოცხლებს და იქნებ ერთხელ შენს საფლავსაც გადაუფრინოს.
    უფრო მწვავედ აღიქვავ ხალხის უგულობას, გიკვირს რატომ იმძიმებენ ბოღმით და შურით პატარა გულს.რატომ ვერ იგებენ რა მოკლეა სიცოცხლე.
    გრძნობ რომ თვითოეული ჩასუნთქვა თუ ამოსუნთქვა აღარ განმეორდება და მხოლოდ ახლა იგებ, სადღაც წაკითხული ციტატის აზრს" ერთ მდინარეში ორჯერ ვერ შეხვალ".გენანება დრო რომელმაც ყველაფერი წაგართვა და უკან აღარ დაგიბრუნებს.
    ალბათ რომ გცოდნოდა ადრე, მუხლისთავებს გადაიყვლეფდი, ყველა ტაძარს შემოივლიდი და უფალს ცოტაოდენ სიცოცხლეს მოსთხოვდი, ახლა კი მას მადლობას უხდი  სუფთა გულისთვის რომელიც რატომღაც ძალიან გტკივა და იცი რომ უკვე გვიანია. ერთადერთი რასაც მოასწრებ, იყვირო:
  მიყვარხართ!!!