ქუჩას მივაჩეჩე ბავშვობის დღეები, 
დამზრალი ხელებით მოვედი შენამდე,
მინდა მოგიყვე, გრძნობებს რომ ვმათხოვრობდი,
როცა არ შემეძლო უჩუმრად მენატრე.

მოდი ,შემომხედე, მკაწრავს მზე სხეულს და
უხმოდ,დაუნდობლად მახატავს სვირინგებს,
წამი ბედნიერი ვეღარ შევაჩერე ,
ჩემში სინანული კივილით იღვიძებს…

მოვედი,წავიდეთ,  სადაც ბავშვობაა,
იქ მაინც ჩემებურ ვნებებში გაგიწვევ,
ჩემს ტკივილს ათასჯერ დაკემსილ-დალამბულს
უჩემოდ განვლილ შენს წლებთან დაგიწვენ…

ეს ფიქრი,ოცნება, უაზრო ბოდვაა?   
და ჩემთვის ისევე ვერაფრით მოიცლი?
თუკი გამაღმერთებ ამ ტკივილს უსაზღვროს
ციურ სანეტაროს წამებზე გამიცვლი .