ის...არავინ არ იცნობდა მას ჩემს მეტი,ის ყველაზე განსხავებული იყო. ტირლიც ჩუმი იცოდა და სიცილიც.თუმცა არავის უნახავს გაცინებული,მხოლოდ იღიმოდა სხვებთან ერთად.ერთად კი ბევრჯერ გვიცინია...გვიცინია სხვებზე,ჩვენზე,რთმანეთზე.მერე სირბილში შევჯიბრებივართ.უბრალო კაფეში ერთ HOT DOGზე მეტის ფული არ გვქონია ერთი იღებდა  და მეორეს უყოფდა მე არ მიყვარდა აღება იმიტომ რომ მისი მოწოდებული მერჩივნა ყველაფერს  დედამიწაზე. გაყოფაც თავისებური იცოდა აი სწორედ ისეთი როგორიც თვითონაა. ყველაზე კარგს მე, რომ მაძლევდა და თან იმ მიზეზით ვითომ თვითონ არ უყვარს. არასდროს ნდომია ვინმეს შიგნიდან დაენახა.არც არაფერს ითხოვდა არავისგან.ჩემგანაც არ მოუთხოვია  რამე პირიქით სულ მეუბნეოდა საჭიროზე მეტად გიყვარვარო. თუმცა მისი სიტყვები გაუგებარი იყო ჩემთვის, განა მთელი სიყვარული მას არ ეკუთვნის რაც ჩემს გულშია, რაც ჩემს გულს შეუძლია??...მე მისთვის არაფერი გამიკეთებია ჩემს ყველა ქცევას სიყვარული მართავდა. რომელიც ჩემში იმდენი იყო არის და იქნება რომ სხვა გრძნობას არ აძლევს აზრის გამოთქმის უფლებას.თუმცა შიში იყო ნამდვილად იყო, თან დიდი. მისი დაკარგვის შიში...რამდენჯერ გიჟებივით გვირბენია შუა ტრასაზე. მოხუცები გვიყურებდენ და ეღიმებოდათ ფიქრობდენ:"რა არის ახალგაზრდობა"თუმცა მე ხომ ვიცი რომ ეს არა ახალგაზრდობის კი არა არამედ სიყვარულის ბრალია თორემ ახლა რა დავბერდი??მაგრამ რა აზრი აქვს იგივეს კეთებას მის გარეშე? თუნდაც სხვასთან ერთად?...
ერთ დღეს მაკოცა. ისე უბრალოდ მე ყველაზე ბედნიერი ვიყავი და არამარტო მე ცაც უფრო ლამაზი იყო. მთვარეც თუმცა ის საერთოდ არ ჩანდა მოოღრუბლულ ღამეს...ეხლა კი ვხვდები რომ ყველაფერი უბრალოდ მე მეჩვენებოდა ასე. მე მეჩვენებოდა, ან ის მაჩვენებდა...მერე ადექი და წახვედა ესეც ყველაზე სხვანაირად გააკეთა არ ყოფილა დუმილის საათები არ ყოფილა კვირები როცა წყვილები ერთმანეთს ეკითხებიან "რა გვჭირს ჩვენ ხომ ბედნიერები ვიყავით?"არაფერი ყოფილა წინა საღამოსასც ჩვეულებრივ მიმაცილა სახლამდე ჩვეულებრივ მაკოცა ლოყაზე მდუმარედ მაგრამ ჩვეულებრივზე სწრაფად გამიშვა ხელი და არ უთქვამს :ხვალამდე..მე კი ამას არც დავკვირვებივარ თუმცა მეორე დღიდან დღემდე ველოდები რომ დამირეკავს და ისევ წავალთ სადმე ერთად... ის კი ისევ გამიყოფს HOT DOG-ს თავისებურად ისე როგორც მარტო მან იცის...