რამდენი ხანია მუსიკის ხმა მომენატრა, არ მომისმენია ნამდვილი მუსიკა,რომლის მოსმენისას შეიძლება ჩაგთვლიმოს კიდეც, რომლის მოსმენისას შეგიძლია დახარო თვალები და თქვა ,,მე დაცული ვარ ამ წუთში და არ მეშინია, მე შემიძლია მივენდო მის რითმს და წავყვე ყველგან მას," რომელსაც არცერთი ადამიანის მიერ შექმნილი ინსტრუმენტი არ უკრავს.რამდენი ხანია ამ მუუკისთვის არ მომისმენია, რადგან ის ერთადერთი საკრავი არ მიპოვნია, არა,ის საკრავი რომელიც ამ მუსიკას უკრავს ბევრია, მაგრამ მე ვერ ვიპოვნე ის,რომელიც მხოლოდ ჩემთვის დაუკრავს და ყოველ ჩემს შეხებაზე რითმი მოემატება. მე მეშინია, რომ მან უკვე დაუკრა და ვეღარასოდეს ვერ მოვისმენ მის რითმს. მე მენატრება ის საკრავი და რაც უფრო დრო გარის, მით უფრო მეცლება ძალა...



p.s.ეს მე არ დამიწერია,რომ ვინმე აღვაფრტოვანო ან რაიმე
    ლიტერატურული დატვირთვა მიმეცა.მე ეს უბრალოდ დავწერე...