დედი. უჰ, რამდენი ხანია ხმამაღლა აღარ მიყვირია ჩემი ოთახიდან ეს სიტყვა.

      სახლი მენატრება... ის კი არა, ახლა სადაც ვარ. ის, შენც რომ ხარ...

      რამდენი პრობლემა დამიგროვდა... ვინ თქვა, დღეს ახალგაზრდებს ადრეული ასაკიდან შეუძლიათ დედის გარეშე ცხოვრებაო?... სისულელეა!

      დეეედაააა. გახსოვს, სულ პატარა რომ ვიყავი და ეზოდან გიჟივით გავყვიროდი დეე-დააა, მერე სხვაპა-სხუპით მოგაყრიდი აქოშინებული რაც მინდოდა და შენც მაშინვე მისრულებდი.

      გახსოვს, შენი ტანსაცმლის ჩამცმა რომ დავიწყე და სულ დავი-დარაბა გვქონდა რჩეულ ტანსაცმელზე?  ორივეს გვინდოდა და რა გვექნა?  მერე შენ, როგორც ზრდასრული ადამიანი, დიდსულოვნად, თუმცა ბევრი წუწუნის შემდეგ მითმობდი და მეც 2 წუთი კმაყოფილი ვიყავი.  მაგრამ ასე დათმობილი არასოდეს არაფერი მიყვარდა... ახლა ერთმანეთს იმაზე ვეჩხუბებიდით, არა შენ ჩაიცვი, არა შენო.  ხშირად მაგრადაც გვიკამათია ამის გამო. :) გახსოვს?...

      დეეე-დააააა.
      ნეტავ რომ ვიყვირო გაიგებ?  ალბათ ათიოდე დედა გადმოიხედავს ფანჯრიდან ჩვენს უბანში, მაგრამ შენ არცერთი არ იქნები...

      დეე-დაააა. უჰ, რამდენი ხანია ჩემი ოთახიდან ხმამაღლა აღარ მიყვირია ეს სიტყვა...

      დეეედაააააააააააააა





                                                                                                                                                                        (შენი წრუწუნა)



P.S. ასე მეფერება ხოლმე დედა :)


                                                                                                                                       
                                                                                                                                                                      __თამუნია__