ამბობ: გაორდი...
დაიღალე ჩემზე ფიქრებით...
გსურს აღსარება,
ზიარება - მშვიდად იქნები!..

წადი... თუ გღლიდი...
თუ მძიმეა ფიქრები ჩემზე...
ხმის ამომღებიც
კი არა ვარ მე ჩემს ეჭვებზე!..

რომ  მომიბეზრე...
რომ სხვის ტრფიალს შეეზიარე...
რომ ვნება შენი
სულს არასდროს დაგიზიანებს!..

დამტოვე... კარგი...
თუმც მნათობად, კენტად, მინთიხარ...
არაფერს ვიტყვი,
თუ ჩემიდან ღმერთთან მიდიხარ!..

თუმც რომ წახვიდე
და დამარხო, რაც გვაბადია,
უნდა სიყვარულს
ეუარო, ესეც ცხადია!..

მაგრამ სიყვარულს
თუ განიმქრევ, - განჭვრეტაც მნისლავს! -
მაშ, აბა,
რითღა ეპირები უფალთან მისვლას?!.