რა ლამაზი ხარ მწვერვალო
მორთულო ბურუსითაო,
შენ პატარძალო ბუნების
შემკულო ფუსფუსითაო.
ნისლი თავს შამაგხვევია
ფატად გებნევა თმაზედა,
გამშვენებს ყოილთ ნაქარგი
თეთრი კაბაი ტანზედა.
თვალ_მარგალიტი დაგყრია
მკერდზე ვით სამკაულია,
უფალმა შენი სახითა
გვაჩუქა სასწაულია.
კოხტად გიჭირავს კისერი,
თმებში ჩაგწვნია ვერცხლია.
ნაძერწო ღვთისგან უნაკლოდ
აგვინთე გულში ცეცხლია.
შორეული ხარ ალმასო,
ბრწყინავ ირგვლივ და ელვარებ,
მნახველთ აოცებ, იზიდავ,
გულს უქსოვ გრძნობას მღელვარეს.
მორცხვად ძირსა ხრი თვალებსა,
წამწმებით მალავ მზერასა.
ნეტავ ვის უცდი ვიცოდე,
ვის უძღვნი გულის ძგერასა.
უწვდომი ხარ და უმანკო,
ელი წამყვანსა ღირსსაო,
ამაყსა და დალოცვილსა,
ძლევამოსილსა გმირსაო.
სადღაა სოფლად მასეთი?
მითამც შეგკვრია წარბია.
გულცივი გახდი
ლოდინში საუკუნენი გარბიან.
გამაჩნდებისა ვაჟკაცი
გოტოზი მზისა სადარი?
იმედი ქრების, დრო გადის,
ის კი სადაა?..სად არის?
არ დაჭკნეს შენი სიტურფე,
დაიბადების რჩეული,
გვერდს დაგიმშვენებს ლამაზო
და არ დარჩები ეული