უცბად ჩამოსწყდა ვარსკვლავი ცაზე და გამახსენა-
ჩემი ბავშვობა, მივიწყებული უკვე კარგახნის.
ხაშურის ცაზე ყოველ საღამოს როცა ვხაზავდი,
პატარა დათვის თანავარსკვლავედს...
გული შექანდა უკმარისობით, წარსულის ნატვრით
სინორჩე ისე ჩამომდნარა, გავშიშვლებულვარ
კანს გამჯდომია გულგრილობა, უცნობი ხალხის
სინაზე თითქოს არც მქონია, გავბეზრებულვარ.
დაბალ კარადას უიმედოდ კვლავ თავს აფარებს,
ჩემი ბარბი და მისი სახლობა, მომნატრებია-
ვახშმის მზადება, დაძალებით ჭყუმპალაობა
მათი დედიკო გაზრდილა და დაქალებულა.
სული ამტკივდა, ისე მინდა გულში ჩავიკრა
მიტოვებული თოჯინა და მივეალერსო
ჩურჩულით ვუთხრა- მომენატრე ჩემო შვილიკო,
სამწუხაროა მსახიობი ვიცი ცუდი ვარ...
ვერ ვეტყვი ტყუილს სიყრმის მეგობარს,
ჩემი ალალი ცხოვრების მეგზურს ვერ გავიმეტებ,
ვერ ავიფარებ გულწრფელ ღიმილს მასთან ვერ მივალ
და "სათამაშოდ" მე დიდები უკვე მელიან...