უკვე იმედის ზღუდე
მოემტვრა,
დღეებს მომავლის ფიქრით
შემოსილს,
ძნელია დარჩე ქართველ
პოეტად,
ძმაო, დღევანდელ
საქართველოში.
ჰოდა ერთმანეთს
როგორ არ ვუთხრათ
რომ სულიერად
ისე დავბერდით,
მხოლოდ ლექსებში
გვრჩება საკუთრად -
ბანა,
სოხუმი,
ტაო,
შატბერდი.
ბედის მისხალი მაინც
გვქონოდა,
ახლა იმედი გვქონდეს
რაღასი -
ტუჩთან მოკვნეტილ მხარეს
ვგლოვობთ და
სადღაც უტუჩოდ დადის
აფხაზი.
თუნდაც სისხლით და
თუნდაც დებოშით,
რამე ვიღონოთ,
სანამ გაგვთელავს
ეპოქა,
თორემ საქართველოში
ძნელია დარჩე
ქართველ - ქართველად.
და თუ კი ვინმეს
ახლა არ სძინავს
დაძინებაში 
ეს ლექსი უშლის,
ქვეყანას გულ-თან
დაუდე ბინა,
რადგანაც აღარ
გეტევა გულ-ში.
ამ ტკივილებზე,
ამ სისუსტეზე,
თუნდაც ბოღმით და
თუნდაც მხილებად,
ყველაფერი ვთქვათ
დროა სანამდის
და სანამდისაც
გვეთქმევინება...