მინამულ თვალებზე ცრემლი შეკრთება
და მზის ბროლებად ჯაჭვავს წამწამებს,
შენი კბილებიც წყობას კარგავენ,
თვალებს ხუჭავენ , წვავენ ნაწნავებს.
მთის ბოლო ბორცვზე დილის ნამია,
თუმც დასასრული არ უჩანს ამ დღეს,
სურნელი კაცის , არის ცისფერი
და ქარის მონაქროლ სურნელად დამდევს.
დაღონებულან ქუჩის დარაჯი ლამპიონები,
შენს გამოჩენას ელიან თრთომით,
თუმც ზაფხულია ჩვენ მაინც გვცივა
ცამ დაგვათოვა ლურჯი ლიმნები,
ეს აბსურდია, ფერები ტირიან,
ლურჯს შერევია ოდნავ ყვითელი,
ვიცი - არ ცხოვრობ დედამიწაზე,
მე მოუთმენლად ყოველდღე გელი...