სად ხარ?
დარჩაა? მისამართი სადაც არ ვყოფილვართ?!
მე გეძებ ყველა ქალში და ყველა ქუჩის ბოლოს.
არც იქ ხარ, სადაც მე და შენ,
საათობით ვეწეოდით, თითოდან ორ-ორს.
ის ქუჩაც ცარიელია,
დროის გარეშე რომ ვხეტიალობდით, უმისამართოდ.
სად ხარ?
ვერც იქ გამჩნევ, სადაც, ჩვენი გრძნობების ქორწინება მოხდა...
(უკანონოდ და გაყალბებით)
არც იქ დგახარ, სადაც პირველად დამამუნჯე,
      რა ლამაზი ხარ!!!
საად?
არც იმ სახურავზე ხარ...
მომავალი რომ გვეჭირა ხელებში, მთელი არსებით
(და გადმოვაგდეთ იმ სიმაღლიდან)
არაც იქ ხარ, სადც    ა რ ა ს დ რ ო ს    ვყოფილვარ ისე კარგად.
სად ხარ?
ვეღარც იმ ბარში გხედავ,
“ჩარკვიანი” რომ უმღეროდა მოუთოკავ გრძნობებს და
“SADE” მითრევდა შენი თვალების სიღრმეში.
აღარც იქ მოდიხარ,
სადაც, ყოველი დღის შვიდის ნახევარს (18:30)
საუკუნე სჭირდებოდა მოსასვლელად და მაინც,
ღირდა ლოდინად.
ალბათ ისიც ნახე, როგორ დაანგრიეს ჩვენი
სიმყუდროვის წყარო და გააშენეს უემოციო ხიდები.
სად ხარ?
მე ახლა,    როგორც არასრდოს,
როგორც, ხეიბარს ეტლი,
ისე მჭირდები.....!!!!

მ. მ.  (ნუ იცის ვისაც)