შეიკრიბნენ ქალები სათამაშოდ ფეხბურთის
სტადიონზე და ბურთი,რომ გაგორდა მწვანიან
მინდორზე და ყვირილით დაეჯახა ურთიერთს
ორი გუნდი,ზოგ ფორვარდს თმები თურმე მწვანე აქვს.
მწვანე ანდა წითელი,თავზე ცეცხლის ალებით,
ამიტომაც სიმწრისგან მაღლამაღლა დაფრინავს,
სათამაშოდ ფეხბურთის,შეიკრიბნენ ქალები,
დადუმ პასი მიიღო და კარისკენ აფრინა.
კარებში დგას მეკარე,ასე 4 ცენტნერი
და მის ფონზე მერწმუნეთ აღარ მოჩანს კარები,
თუმცა გოლი გოლს მისდევს,თუმცა გოლი გოლს მისდევს,
მოედანზე დაჰქრიან თმაგაშლილი ქალები,
თუმცა ყველა არ დაჰქრის და არც ყველა დაფრინავს,
ზოგი ძლივსღა დაღოღავს ლოკოკინის სისწრაფით,
მაგალითად მედეამ ჩაუქროლა ხაზსა და
ვაღიარებ აშკარად ახლა კუზე სწრაფია,
ჰოდა როცა მედეა ებრდღვნა გუნდის კაპიტანს,
კაპიტანი დადუა  და მათ ძვლებმა ჯახვანი
გაადინეს ერთურთზე,ორნივ მინდორს გაგორდნენ
და გულშემატკივრებმა დააყარეს ხარხარი.
კუზე ოდნავ სწრაფად და მრგვალი ბურთის ხალისით
დაჰქრის ჩვენი ნათია,დაჩი,ანუ სანოძე,
ზაზა კადრებს იჭერს და კომენტარებს ჰადესი
აკეთებს და სულ მალე გადმოსცემენ ანონსებს
სადმე ტელევიზიით,სასაცილო არხებზე,
ბურთს ამაოდ მისდევს კვლავ ბორჯომულა-გატუზო,
ვინცხამ ბურთი დაარტყა ანემონეს კარისკენ
და საწყალი გოგონა კარის უკან ატუზეს,
ანუ ანემონეზე ორი სიტყვით ვიტყვი რომ
პირველ მეკარესთან ის ერთი მეათედია,
ბურთი როცა მოფრინავს,კარის ძელს ეფარება,
სასწაულად წიოკობს,შიშით სძვრება კედია,
დაჟე ბურთიც კი ფრთხება ანემონეს კივილზე,
ჰოდა შეშინებული მოედნიდან გადადის,
თაკა თავდასხმაზეა,ისევ ისე უბურთოდ,
ფეხს წამოსდებს ბალახს და ძირს დევს როგორც ბაღდადი.
შესანიშნავ გოლს იტანს ვინი ანუ ქეთუსა,
ბალეშჩიკობს ბავშვების მოჟღურტულე გუნდია,
რვით ნოლს იგებს შემთხვევით კაპიტანი დადუნა,
მეზობელ სტადიონზე მგონი რაცხა ბუნტია,
ვინი! ვინი! ვინიპუხ! შესძახიან ბავშვები,
ჰოდა ფრთებშესხმულივით დაჰქრის მოლზე ქეთუსა,
და მოედანს ავსებენ თიკუნა და ნეკერა,
და მარიამგვირილა ქშინავს როგორც მედუზა,
ანუ ხშირად ისვენებს,სუფთა ჰაერი სწამლავს,
არა მარტო მასა და არამედ მთელ გოგონებს,
მკურნალობენ კვამლით და ფილტვებს კვამლით ივსებენ
და ზეცისკენ ატანენ კვამლს ჭორსა და მოგონილს.
მოკლედ ასე დასრულდა ამ პლანეტის თასზე და
ამ სამყაროს ტიტულზე ბრძოლა,ანუ თამაში,
გაიმარჯვა დადუნამ,გაიმარჯვა გვანცამ და
მათ მოიგეს მედეას ვარდისფერი გამაში,
როგორც გარდამავალი თასი ანუ ტიტული,
როგორც პოეზიის და პროზაული სიმბოლო,
ანემონეს ნამრავლი ათზე ნინის უდრის და
მე წავედი,ეს ლექსის სასრული და ბოლოა.

                კვაზი უმახინჯესი ორიათასოცდა