ჩვენთვის აერია მასები ატმოსფეროს,
              მანძილს უშორესს მივყვები მხრებმოხრილი,
              სულის ამარენდო ტალღებს მიაპობს და
              ცაზე ღრუბლის ფთილებს ძარღვები ებერება.
              უტყვი რადიკალით მსურს, რომ მოგეფერო
              დალახვროს ეშმაკმა და სხვებმა მოიფიქრონ,
              მთვარის ვერლიბრები ზეცას შეაჯერებს-
              გულში გვეღიმება, სუნთქვა გვიმძაფრდება,
              საათის ისარი თორმეტს გადაცილდა,
              უკვე გვიანია ჩვეული დაფიქრება,
              გრძნობები შევბუროთ ჩადრით მე და შენთვის-
              თვალის გუგებიდან სითბო გამოჟონავს,
              იქნებ ერთ წვეთად მეც ჩამოგეღვენთო
              ალბათ, ეს იქნება ჩვეული ჰარმონია.