გარდაუვალის  მოლოდინისა

რომ  არ  გადაჰყვეს  გული  საწუხარს
და  სისხლმა  რომ  არ  გაგლიჯოს  ძარღვი....
რომ  ნაადრევად 
დღემდე  რაც  უყვარს
არ  დაკარგოს  და 
დაქანცულ-დაღლილს
არ  ჩააფრინდეს  უნდო  მარწუხად
სასოწარკვეთა  -
წამგვრელი  რწმენის,
უნდა  დაუდგეს  მეხსაც  აწ  მუხად
შეურყევლობა  სიმშვიდის  შენის...

სავარდევ  ჩემო  -
როგორ  დაზრულხარ  -
წაჰგვრია  წალკოტს  პეწი  და  ფერი...
სიცოცხლევ  ჩემო  -
როგორ  დაძრულხარ
დასალიერის
დაღმართით,
ზნელით...

წუთისოფელო  -
მაინც  არ  მძულხარ,
თუმც  ბევრი  მასვი 
შხამიც,
შარბათიც...
შიშს  გულის  ძარღვიც 
ბევრჯერ  გადუხრავს,
მაინც  ვერ  გავტყდი,
ვერც  დავჯაბანდი...
კვლავ  გავცქერ  სივრცეს,
მრუმეს, 
სად  უღრანს
იდუმალების  უელავს  თვალი...
ამაოებით  ბევრჯერ  გართუ  ლხარ
გულო...
ღდინზედაც  ყოფილხარ  მთვრალი...

მაგრამ  ვინ  გაგლეჯს  ბედის  მავთულხლართს,
რომ  გააღწიოს  აკრძალულს  მიღმა?!
იქნებ  ამ  ღამემ  უთხრას,  რად  უყვარს
სულს  -  მოლოდინი
თმენას  რომ  მიხრავს?!.

თაფლი  სანთლებად  ჰყვავის  სად  უხვად
და  სივრცე
საკმლის
ისუნთქავს 
სურნელს,
იქ  ჩემი  ლოცვა
ადის
ცად
უხმოდ
და  ამ  დროს  შვება
ყველა  წყლულს  კურნავს...