მაგ თოლთა ისრებს ნუ დამაყრი ვაჟაუ -
ცოდო ვარ, მთის ერთი პატარა ქალია...
ერთ ისარ შიგ გულში მამხვდება და დაჭრილს
წამალს ვერ მამიტანს ტყის ანცი ქარია...
ფოთოლთა შრიალი შენს ჩურჩულს მაგონებს,
ღაწვებზე მაგ თბილი თითების კვალია?..
ბაგეებს მოვტაცებ სიზმარში ერთ კოცნას,
ალერსის წყურვილს ვერ მამიკლავს წყალია...
ნატვრას ვერ გაგიმხელ იცოდე, ვაჟაუ
და მაინც გულ ტირის... ცოდოა, ბრალია...
კლდესავით ამაყი მთის შვილი ვაი, რომ
თოვლივით დადნება, ის მაინც ქალია...