ვაჰ, წუთისოფლის შუადღე
რა მწუხრისფერად დამიდგა...
თუ შენ ბრალ არრა არის რა
ვაჟავ, ჩემს მწუხრში რა გინდა?
შუადღე ღამედ მიქციე,
თოლთაგან ცრემლი დამდინდა;
დარდმა მომტეხა, გამაქრო,
სულიც ბალღივით ატირდა.
ჭიუხებს ვეტყვი ზარითა,
მთები მეტყვიან ბანსაო -
რა დაგიშავე ვაჟაუ,
ამ გულს რად აჭმევ ჯავრსაო?
ვითომ ჩემ დარდ არ მყოფნიდა
მიმავალს ჩემსა გზასაო...
შამამხვდი ჭირად? ლხინადა?
პასუხიც არვინ მამცაო!
ამ ტიალს წუთისოფელში
გულში ლახვარ ვინ ჩამცაო?
ხან ამაფრინა ზეცადა,
ხანაც მიწაზე დამცაო!..
21.09.09