ღრმა ხეობაში შემოჭრილი ნისლის საბურველი
ისე ერწყმის ცას, ილუზია იქმნება თითქოს გამჭვირვალე ფარდას ვხედავთ რომლის იქეთ
ჩვენს სახეშეცვლილ პორტრეტს სახე ებრიცება, საღებავი
სისხლისფრად ეღვრება თვალებიდან. მხოლოდ ტუჩები
დაბრეცია ირონიით ოღონდ ეგაა, სუსხს გაუფითრებია
და მეწამული ვარდისფერი მკრთალად შეცვლია.
ერთი შეხედვით არაფერი ჩანს-
გარდა, ლიბრგადაკრული ღრუბლის ფთილისა რომელიც,
მოწყალებით აკვრია ცას და მის ცახცახს მხრებზე
წვიმის შეხებისას ვგრძნობთ.
არაფერი, ისე არ აღვიძებს ფანტაზიას,
როგორც შიმშილისაგან ფერდაკრული გონება.
წარმოვიდგენ ხოლმე ნუშის თეთრ ყვავილებს და საოცარი უბიწოების განცდა მეუფლება.