ნუ დაწერ ღმერთზე, სხვა რაც გინდა იმაზე წერე,
მთელი ფურცლები გადაწერე, შენი აზრიდან,
იმდენი წერე, რომ კვლავ წერა გიშლიდეს ნერვებს
და სანამ დროა, ამოიგდე თავი რიგიდან,

ჯოჯოხეთისკენ გზას, რომ გიხსნის როგორც სატანა
და როგორც ქრისტე, ისე არის შენში გამჯდარი
და მაშინ ღმერთო, მართლა არ მაქვს მეტის ატანა:
ვიბრძოლო, ვწერო და ასე შემდეგ ნერვებ გამწყდარი.

და ისევ წერა; ტკივილებზე, ღმერთზე, მამულზე
და სანამ დრო უნდა წერო ალბათ პოეტო,
იქამდე სანამ ბედისწერა ტენის მაუზერს,
მუხლზე ვდგავარ და გევედრები მაღალო ღმერთო.

შენ დაიფარე, ჩემი დედა, ძმა და სამშობლო
და ნუ მოაკლებ გზააბნეულ ქართველს ნათებას,
მეც ვითხოვ შველას და ეს არის სიტყვები ბოლო:
"უფალო ვფიცავ, არ ვიცხოვრებ როგორც ამება"..