ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

დადგა წამი, როცა ვგრძნობ, რომ სადღაც ჩემი ცხოვრება დამთავრდა, რომ მარტო ვარ უზარმაზარი უფსკრულის წინ, რომელშიც უამრავი ნაგავი ყრია და რომლის კიდეშიც ბევრი ადამიანია ჩასაფრებული, რომ ფეხზე მომქაჩოს,რომ ჩამაგდოს შიგნით. უამრავი კი გვერდზე დგას და უდარდელი ღიმილით მიყურებს და ელის ჩემი ფეხის დაცდენას და ხრამში გადაჩეხვას. მე კი ვდგავარ და არ ვიცი საერთოდ რა მინდა, რა ვქნა. როცა ყველა მტოვებს, ყველა ვინც ძვირფასია ჩემთვის, თითქოს მიზანიც ქრება და უსინათლოს მდგომარეობაში აღმოვჩნდები ხოლმე, მაგრამ ხშირად სადღაც შიგნით ვპოულობ ძალას, რომელიც მაძლიერებს და ბრძოლის უნარს მინარჩუნებს. მაგრამ ახლა ჩემში ყველანაირი ძალა გამქრალია, მხოლოდ ხორცია, რომლის სულიც სადღაც დახეტიალობს, ოცნებებში... ბედნიერებებში... სილაღეში... ბავშვობაში... თითქოს სურვილიც არ აქვს ხორცს დაუბრუნდეს. თავს კი ზედმეტად ვგრძნობ, ყველგან, მთელს დედამიწაზე.მხოლოდ ტკივილია შიგნით,უსაშველო ტკივილი, რომლის შველის არც ძალა მაქვს და არც სურვილი, ადრე ლოცვა მშველიდა, ღმერთისთვის თხოვნა, რომ ძალა მოეცა, ახლა სურვილიჩ გამიქრა შველის და სიცოცხლის...რატომ ხდება ასე ხშირად ეს... ვხედავ, რომ ჩემი ადგილი ვერ ვიპოვე ამ დედამიწაზე, ალბათ სხვა გალაქტიკაში უნდა დავბადებულიყავი და არა ამ უბადრუკ დედამიწაზე, სადაც მხოლოდ ცინიზმია, სადაც მხოლოდ გამოყენებაა, სადაც სიყვარული და მეგობრობა ისეთივე მითია როგორიც თოვლის პაპა. სადაც ყველაფერი მაშინ მთავრდება როცა მეორე მხარეს პირველი ვერ აკმაყოფილებს და აღარ ჭირდება, როცა ფულია ჯოჯოხეთის ნათება, როცა სახელს, სულზე ცვლიან, როცა მაღლიდან გიყურებენ... მოგიტყანთ მორალი ყველას!!! მოგიტყანთ კლასიფიკაცია ''ადამიანი'' !!! როცა ყველა დასცინის და აკრიტიკებს განსხვავებულს, როცა ყველას გინდათ ადამიანების ხროვა აჯაფსანდალივით იყოს აზელილი და და განსხვავებულობას ნაკლად მიიჩნევთ., ან უარეს შემთხვევაში სულით ავადმყოფობად. სულით ავადმყოფობას და ფსიქიურად არაჯანმრთელობას მე გავმიჯნავდი ერთმანეთისგან. სულიერად ავადმყოფები ხართ თქვენ! ჩვეულებრივი ადამიანები! გონებაჩლუნგი, ჯიბეგასქელებული იდიოტები! რომლებიც განიხილავენ სხვების ცხოვრებას, მოდას, მასმედიას, პოლიტიკას, რომელთათვისაც არაა ღირებული ხელოვნება და სხვა მაღალი ფასეულობები. რომლებიც მხოლოდ მოდის და კარგი ტონის გამო დადიხართ გამოფენებზე, უსმენთ გემოვნებიან მუსიკას, (მხოლოდ სხვების დასანახად) როცა მარტო რჩებით კი კვდებით ''ძიშოვი'' მუსიკის მოსმენით. რომლებიც დასცინით სხვებს, გულში კი ნატრობთ, რომ გქონდეთ იმდენის გაკეთების საშუალება, რომ თუნდაც კრიტიკა ისმინოთ თქვენი მისამართით.მაგრამ ვერა... თქვენ, გონებაჩლუნგი ხორცის ტომრები ვერასოდეს გააკეთებთ ამასაც კი, რადგან თქვენ სული არ გაგაჩნიათ....