პოეტო, თუ წერ, სიყვარულზეც წერე ხანდახან,
ისე კარგად, რომ მაგალითებს იღებდნენ შენგან,
მაგრამ რთულია, უღიმღამო გრძნობის კვალდაკვალ,
მთელი ვნებები გამორიყო და უფრო მეტად,

რაღაც აზრები დაალაგო ილუზიებად
და მთელი გულით, ავადმყოფურ სითბოს მიეცე,
ანუ გახადო, შენი ვნება უფრო თბილი და
უნდა როგორმე რომანტიკის უფსკრულს მიენდო,

რომელიც ალბათ ათასობით ხიფათს გადაგყრის
და როგოც მონას, თავისუფლებას ისე წაგართმევს
და მაშინ ხვდები, სუიციდზე ფიქრით გადაღლილს,
რომ მის გარეშე ამ ცხოვრებას თავს ვერ გაართმევ.

მაგრამ ეცემი სულიერად იმდენად დაბლა,
რომ აღარ რჩება შენს სიყვარულს არცერთი შანსი,
ამდენ ფიქრებში, გადაიღალე, გეცემა დამბლა
და მაშინ ხვდები ამ ყველაფერს არ ქონდა აზრი.

და ახლა მარტო მიუყვები ცხოვრების ბაწარს,
და სანამ დრო მაქვს ასე დიდხანს მინდა ვიარო,
იქამდე სანამ მომიტანდეს ვიღაცა ამბავს,
რომ უკვე დროა მარტოობას გადავუარო.