ლამპიონების დაბჟუტულ შუქზე
ოქტომბრის დილა ათევდა ღამეს,
კაცს რომ მაჯაში არაგვი უჩქეფს
მთელ ღამეს ძილში ძნელად თუ გალევს..

არასრულ ოთხზე, უმთვარო ღამით,
წყვდიადი იდგა, შავი ფონებით
და ვბაასობდით ჟესტების ენით
მე და მბჟუტავი ლამპიონები..

ვაქილიკებდით ბუნების კანონს,
უცენზუროდაც მივმართეთ წვიმას,
ტანზე ვიშრობდით გალუმპულ სამოსს,
გვერდი-გვერდ მდგომნი ნიაღვრის პირას..

წვიმა კი მგონი ჯიბრით ასხამდა
არც კი სცხვენოდა ქუჩის ბიჭების,
ეს ბიჭები კი იდგნენ უძრავად
როგორც ერთგული ძმადნაფიცები..

......................................................

გაბრაზებულნი წვიმის წვეთების
უგულობით და მკაცრი ზომებით,
ვლაპარაკობდით ისევ ჟესტებით
მე და მბჟუტავი ლამპიონები....