მამაჩემი არასდროს არ მოკვდება
და არასდროს არ დავუნთებ სანთელს.
არც არასდროს არ მივუტან გვირილებს და
საფლავზეც არ დავუფენ ვარდებს.
არ მომიწევს მის კუბოსთან თალხით მოსილს ჯდომა
და ცრემლებით დათუთქული ყვრიმალების ფრჩხილებით ჩამოხოკვა.
არც მოტირალი ქალები შემიწუხებენ გულს
და არ შემიგუბდება სული იმ ავი დღის მოლოდინით,
როცა სამუდამოდ გავშორდები.
არც მისი აჩრდილის ტუჩებს ვიგრძნობ მძინარე
და ფარდის ყოველ გაშრიალებაზეც არ შემაკრთობს
ტკბილი ფიქრი, რომ ის კვლავ სახლშია.
ორმოცზე და წლისთავზეც არ წავალ ტაძარში მისი სულის საოხად
და არც გრძელი სუფრების გაშლა მომიწევს,
სადაც აუცილებლად ვიფიქრებდი, რომ
ეს „ხალხი ჩემ ხორცს ჭამს“.
არასდროს, არასდროს არ მოკვდება მამაჩემი
და მე ვერ გავხდები ობოლი,
რომელსაც სამყაროს საყრდენი ბურჯი გამოეცლება.
მაგრამ ოდესღაც, ჩემი გულიდან ძალიან შორს,
მოკვდება ვიღაც კაცი, რომელთან მისვლაც
„ახლა მაინც, ალბათ, მეკუთვნის“, მაგრამ
მე არ ვიცი, წავალ თუ არა...
იმის გასაგებად რამდენად ვგავდი,
რადგან, ის არასდროს არ მოსულა ჩემთან...