ქარი დაჰქროდა შეუბღალავ ჭალების ტევრში,
მე დამავიწყდი და ჩავყარე ჭანჭლები ქვევრში,
ჩემი ნდობა რომ შეგძლებოდა შენ ყველაფერში,
არ გამიხდიდი თავს საძებრად მასათა ბევრში.

მინდოდა კვლავაც დამენახა თმების ალმური
და ამჩქროლოდა მკერდში გული მრავალტანჯული,
დავმთვრალიყავი და მემღერა აღმოსავლური
არ შემრგებოდა წითელ მიწის ყურძნის ნაჟური.

ახლა ვსულდგმულობ როგორც მეფე დამარცხებული,
ჩემი სატახტო, სამფლობელო, დაფაცხებული
კვლავაც მოგელი უიმედო და წამებული,
ტანთ ვიხევ, თუ რამ მამოსია, გადარეული.