არხოტი,შატილი,
ფეხით მოვიარე,
არდოტიც გადავლახე
ბოლოს.
მუცოს მივადექი
სალ კლდეზე ნაშენს,
მთელი ხევსურეთის ბომონს.
ქავთან შამამხვდა ხევსური,
ვაჟკაცი ფანდურიანი,
"სტუმარს მიიღებ ხევსურო?"
შამოვეკითხე ხმაურით,
"სტუმარს ხვთისა არს,მობრძანდი"
ხელი გაშალა განადა,
სახეზე ღიმი ეფინა
ვაჟკაცი იყო თვალადა,
"სახელად გელას მიხმობენ,
დაიაურსა გვარადა,
მუცოს მარტო მე შემოვრჩი
მთელი სოფლისა დარადა."
სახლში აყვანილს პატივ მცა
ცალ მუხლზე დაჩოქილმაო,
ხინკალ მაჭამა,ლუდ მასვა,
ჟიპიტაურიც მთისაო.
ამბავ მასმინა გმირისა
ძაგანებისა ძისაო,
შენც მისებრ ვაჟკაც ყოფილხარ
დაიაურთა ჯილაო.

მე მოვდიოდი მუცოდან
სახე ცრემლებით დამბალი,
უკან მრჩებოდა ქავ-ციხე
ვაჟკაცთა დასაფიცარი.