გულუბრყვილობის სენი მჭირს,
რომელსაც დიდი იმუნიტეტი აქვს
რეალობაზე. რაც არუნდა ცხადი იყოს იგი -
არ იღებს და მაინც სჯერა რაღაც დიადის,
სიკეთის სჯერა და თვალებდათხრილი -
რეალობისგან, სულ ვეღარ ამჩნევს
იმ გულგრილობას, იმ გვერდით ეფექტს,
რომელიც ყველაფერს თავისფრად ღებავს:
სიხარულს,
წყენას,
ღალატს,
სიბილწეს,
სიკეთეს, -
ყველაფერს უძებნის გამართლებას და
ყველას თვალში რჩება მტყუანი:
მაშასადამე - მარტო.