არც თუ ისე მშვიდი საღამოა. გააფთრებული ადამიანივით ეჯაჯგურება ქარი კარის სახელურს და სადაცაა შემოამტვრევს.
ოთახში ბნელა. პირით აღმოსავლეთისკენ „როგორც წესია“ დავასვენე საკუთარი სხეული საწოლზე და გიო საჯაიას „ფანტასმაგორიას“ ვუსმენ.
წუწუნის დროც კი არაა.საერთოდ არაფრის დროა. არც სიცოცხლის,არც სიკვდილის.
არც სიცილის და არც ლუდის დალევის მეობრებთან ერთად.
ეს ის დროა როდესაც იმ უსასრულობაში მიდიხარ სადანაც დაბადებამდე მოხვედი.
თუმცა მაშინ „დაბადებამდე“ მხოლოდ სიბნელე და მეტი არაფერი იყო.
ეხლა კი მარტო აღარ ვარ.
უკვე აღარ მეშინია იმის რომ სიცოცხლეს მარტოობაში გავატარებ.
შენ ხომ დაბადებამდეც ჩემთან იყავი.