ისევ ღვივდება მთვარის
მარცვალი
და ღამის ორთქლი გააქვს
სამოვარს,
მე ვამბობ - ერთ დღეს ქოლგებს
დაწვავენ,
შენ ამბობ - წვიმა მაინც წამოვა.
შემდეგ კამათი ლაპარაკს მალავს,
ოთახში წყენა დგება ირიბი,
მე ვამბობ - გრანელს ჯობია გალა,
და შენ იგივეს ამბობ პირიქით.
ასე მივყვებით ფიქრის ობობებს
და იბლანდება მრავალი ჭორი,
შემდეგ შენ მიხსნი რა სხვაობაა,
ღმერთის და ნიცშეს სიკვდილებს შორის
და სულს მიბრუებს შენი ცხელი ხმა,
ჩურჩულით ყვები ამბებს, იგავებს,
მე კიდევ ვფიქრობ რა სულელი ხარ,
და შენ პირიქით ფიქრობ იმავეს.
ასე იხსნება ყველა
ნიღაბი,
ფანჯრიდან მოჩანს დილის
ბილიკი,
შემდეგ მე ვამბობ - „მე შენ
მიყვარხარს“
და შენ იგივეს სტყუი
პირიქით...