ნაწარმოებები



ავტორი: მზია თვალაბეიშვილი
ჟანრი: თარგმანი
10 მაისი, 2019


მელია და მე /რევაზ ინანიშვილი/

Реваз Инанишвили

Лиса и я

Однажды, в месяце мае, брожу я по ущелью, дует слабенький ветерок,  не работается сидя под деревом, вот и хожу, ищу уютное местечко. Ищу, ищу, и нашёл одно углубление на откосе, полностью залитое тёплым солнышком, сел я в это углубление, надел очки, положил на колени сумку, пристроил на сумке тетрадку и начал писать. Пишу себе, то наклоняясь над тетрадкой, то разглядывая пойму и горы, размышляю.
Пойма вся окрашена зеленью, горы синие, а над горами белые пуховые облака стоят.
Поднял я в очередной раз голову и что я вижу: в тридцати шагах от себя лисичку-сестричку вышедшую из кустов и смотрящую на меня.
Сама она худая, тоненькая, с навостренными ушками, волочит большой, пушистый, длиннее туловища, хвост, идёт медленно, неуверенными шажками, останавливается и с сомнением щурит глазки, не поймёт, человек я или кто.
Если я человек, то почему не стою на двух ногах или какие у меня глаза, или что за полувидимые руки. Высунет красный язык, оближет мордочку, вдохнёт воздух, хочет распознать мой запах, но не сможет учуять, так как ветерок дует с её стороны, сделает пару шажков, остановиться и смотрит на меня. Я сижу, не двигаюсь, даже дыхание задержал.
В какой то момент она отвернулась, подумала, наверное, лучше держаться подальше, кто бы он ни был и что бы ни было, но любопытство осилило, и она опять направилась ко мне, смотрит на меня в упор, села на задние лапы, сидит и смотрит. Я не двигаюсь, Наконец, ей, видимо, надоело так сидеть, привстала и крикнула мне:
- Баа!
Я тоже не смог больше себя сдержать, махнул рукой и направил как ружейную пулю:
- Туу!
Она сделала сальто, и какое сальто! Будто и не опускаясь на землю, вытянулась вся в воздухе как метёлка и быстро нырнула, исчезла в кустах.
Я захохотал. Смеялся и приговаривал, - неужто ты на большее не способна лисичка-сестричка, храбренькая, длиннохвостая, неужто ты на большее неспособна зубастенькая?! Потом закончил я писать, встал, и уже направился домой, как снова набрёл на ту же лисицу. Стоит она на высоком утёсе и смотрит на меня. Наклонит голову набок и по выражению её глаз, я догадываюсь, что она говорит:
Ну, ты даёшь, мужик! Ходишь тут, достиг зрелого возраста, а ума не набрался, паясничаешь.
Я рассердился и снова просвистел как бы пулями:
- Туу! Туу! …
Но лиса не убежала.
Повернулась задом, подняла хвост и посмотрела на меня меж ногами. Стояла так, с поднятым хвостом и насмешливо выглядывала между ногами, потом игриво подпрыгнула и скрылась в лесу.


მთარგმნელი:  მზია თვალაბეიშვილი

თარგმანი შესრულებულია  2013 წლის 22 სექტემბერს /მთარგმნელთა კლუბში/


რევაზ ინანიშვილი

მელია და მე

ვარ ერთხელ ჭალაში, მაისია, ცოტა ნიავი ქრის, ხის ძირას ვერ ვმუშაობ და დავდივარ, მომყუდროებულ ადგილს დავეძებ. ვეძებე, ვეძებე და ვიპოვე. გამოღრმავებული კბოდეა, შიგ თბილი მზეა ჩამდგარი მივედი, მივჯექ იმ გამოღრმავებულში, გავიკეთე სათვალე, დავიდე მუხლზე ჩანთა, დავადე ზედ რვეული და დავიწყე წერა. ხან თავჩაღუნული ვწერ, ხან ჭალას და მთებს მივჩერებივარ, ვფიქრობ.
ჭალა სულ მწვანედ ღადღადებს, მთები ლურჯია, იმ მთების მაღლა კი თეთრი ქულა ღრუბლები დგანან.
ავწიე ერთხელაც თავი და რასა ვხედავ: იქვე, ჩემიდან ოცდაათიოდე ნაბიჯზე, ბუჩქებიდან გამოსულა მელია - – კუდა გრძელია და მე მიყურებს.
თვითონ ტანწვრილია, გამხდარი, ყურებწამოწვეტებული, ფუმფულა კუდი კიდევ ტანზე დიდი მოსთრევს. მოდის, ნელა, გაუბედაბავად მოადგამს ნაბიჯებს, გაჩერდება და, რაღაც ეჭვიანად მოწკურავს თვალებს, ვერ მიმხვდარა, ადამიანი ვარ თუ რა ვარ. თუ ადამიანი ვარ, ორ ფეხზე რატომ არა ვდგავარ. ან რანაირი თვალები მაქვს, შეკარგული ხელები. გამოყოფს წითელ ენას, მიისვამს, მოისვამს ტუჩებზე, Hჰაერსაც ჩაისუნთქავს, ჩემი სუნის გაგება უნდა, მაგრამ ჩემს სუნს ვერ გაიგებს, რადგან ნიავი მისი მხრიდან ქრის. გაბედავს, კიდევ გადმოადგამს ერთ-ორ ნაბიჯს, გაჩერდება და მიყურებს. მე გაუნძრევლად ვზივარ, სუნთქვასაც კი ვიკავებ.
ერთი პირობა გაბრუნდა, ალბათ იფიქრა, სჯობია მოვერიდო, ვინც არის და რაც არისო, მაგრამ ცნობისმოყვარეობამ სძლია და ისევ ჩემკენ წამოვიდა, მომაშტერდა, უკანა ფეხებზე ჩაცუცქდა, ზის და მიყურებს. მე მაინც არ ვინძრევი. ბოლოს, ეტყობა, მოსწყინდა ესე ჯდომა, წამოიწია და მომაძახა:
_ ბაა!
მეც აღარ შემეძლო მეტი თავშეკავება, გავიქნიე ხელი და გავუშვი თოფის ტყვიასავით:
_ ტუუ!..
შეჰკრა მალაყი და რა მალაყი! თითქოს ძირს არც კი დაშვებულა, ჰაერშივე გაიჭიმა საგველასავით და შევარდა, შეიკარგა ბუჩქებში.
მე სიცილი ამიტყდა. ვიცინოდი და ვიძახდი, _ სულ ეგა ხარ, მამაცო კუდიგრძელია, სულ ეგა ხარ ბასრკიჭებიანო?! მერე საწერსაც მოვრჩი, წამოვდექი, უკვე შინ მოვდივარ და კიდევ იმ მელუკას არწავაწედი?! გადმომდგარა მაღალი კლდის თავზე და მიყურებს. გადასწევს თავს გვერდზე და მისი თვალების გამომეტყველებით ვხვდები, რომ ასეთ რამეს ამბობს:
_ შენა ყოფილხარ, რაც ყოფილხარ! დახვალ მაგ ხნის კაცი და დამაიმუნობ.
მე გავბრაზდი, ისევ გავუზუზუნე ტყვიებივით.
_ ტუუ! ტუუ!..
მაგრამ მელია აღარ გაქცეულა.
მიბრუნდა, კუდი მაღლა აიშვირა და ფეხებს შორის გამომხედა. იდგა ასე, კუდაპრეხილი და ფეხებშორის დამცინავად გამომზირალი, მერე ერთი შეხტა, შეითამაშა და ტყეს შეაფარა თავი..




კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები