ნაწარმოებები


ურაკპარაკის დასახმარებლად!!!     * * *     გთხოვთ შეიხედოთ ფორუმზე: #ურაკპარაკის ფორუმი >> ლიტერატურული საიტის შესახებ >> ურაკპარაკის დასახმარებლად -> http://urakparaki.com/?m=13&Forum=1&Theme=1502#Last

ავტორი: მზია თვალაბეიშვილი
ჟანრი: პოეზია
14 მარტი, 2019


ატლასის კაცი და აბრეშუმის ქალი ანუ ოტელო და დეზდემონა

ატლასის კაცი და აბრეშუმის ქალი
                          ანუ
      ოტელო და დეზდემონა

ატლასის კაცი იყო, პრიალა და მბზინავი,
თვალს რომ ვერ მოსწყვეტ ისეთი,
აი, კუნაპეტ ღამესავით შავი ატლასის.
„გარეთ ატლასი შიგნით ათასი“,
ათასი ფიქრი უტრიალებდა ...
– შავია და შახიაო, – ამბობდნენ ქალები
და გარს ეხვეოდნენ.
– შავი ჩემი თავიც მეყოფაო, – თქვა და
აბრეშუმის ქალი მოიყვანა ცოლად.
აი, ისეთი, თეთრი და სიფრიფანა აბრეშუმის,
საქორწინო ბეჭედში რომ გაეტეოდა.
შავ მეფეს თეთრი დედოფალიო, –
ყვიროდნენ ქორწილში და თან
შავსა და თეთრ ღვინოს ეძალებოდნენ..
უყურებდა  ქმარი ცოლს
და ნატრობდა: – შავ ფიქრებს გადამავიწყებსო.
შეთვრა მეჯვარე და იყვირა:
– ოტელოს და დეზდემონას გაუმარჯოსო!
ცუდი ხუმრობა იყო, არ მოეწონა ატლასის კაცს.
არ მოეწონა, ცუდად ენიშნა, მაგრამ არ შეიმჩნია.

მეჯვარე არც შავი იყო და არც თეთრი,
ნაცრისფერი იყო, ხორკლიანი,
ხორკლიანი შურით  შურდა.
იცოდა, ვერც ატლასის გახდებოდა ოდესმე
და ვერც აბრეშუმის ქალი ეღირსებოდა.
რასაც კი ეხებოდა, ყველაფერს ნაცარტუტად აქცევდა.
ბევრი ნაცარი აყარა თვალებში ატლასის კაცს,
სანამ ისევ არ გაუშავა ფიქრები,
გაუშავა და
აისრულა ხორკლიანი წადილი.

აღარ იყო აბრეშუმის ქალი და აღარ იყო ატლასის კაცი.



მზია თვალაბეიშვილი

დაწერილია 2016 წლის მაისში

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები