ნაწარმოებები



ავტორი: ვალე
ჟანრი: პროზა
11 მაისი, 2019


მინიატურა: ბებუკო, გივიკო და ელენიკო (ბავშვებისა და მოზარდებისთვის) 2019 წ.

- ბებო, ბებუკო, გცალია?
- აბა არა, ჩემო მერცხალო? შენთვის ყოველთვის მცალია...
- რა კარ-გიააა...
- გისმენ, ცემო პატარა ელენიკო...
- მჰი, ჩემო დიდო ელენე ბებუკა, გივიკოს ვუყვარვარ თურმე და არ ვიცი, როგორ მოვიქცე...
- დეეე-დაა. რომელ გივიკოს, ჩვენს მეზობელს?
- კი, ბებუკა...
- მჰ...როგორ უნდა მოიქცე და...
- აი, მაგალითად, თქვენს დროს, როგორ იქცეოდით?
- ჩვენი დრო, სხვა იყო, ახლა სხვა დროა, მაგრ...
- კი, მაგრამ გოგოცა და ბიჭიც, ხომ დღესაც იგივეა, ბე...
- აი, აი, ზუსტად ამის თქმა მინდოდა, ბებუკო, უბრალოდ დროა სხვადასხვა, თორემ ბიჭიცა და გოგოც ისე უნდა მოიქცნენ, როგორც შეეფერებათ...
- რა საინტერესოააა...მაინც, როგორ, ბებუკა?
- მჰ, მაგალითად, ამას წინად, ერთ გადაცემას ვუყურებდი, ნუ, მართალია, ჯერ შენთვის ძალიან ადრეა ასეთი გადაცემები, მაგრამ ჩემი აზრით, არაუშავს, თუ ერთ, პატარა მონაკვეთს მოგიყვები...
- მომიყევი, ბებუკო, რაა...
- ნუუ...უკვე დიდი ბიჭები და გოგონები საუბრობდნენ...
- ხო-და?..
- მჰ...ბიჭები ამტკიცებდნენ, რომ გოგოს როლი და მნიშვნელობა უპირატესია, როგორც ოჯახისთვის, ანუ ასევე სამშობლოსთვის, ვიდრე ბიჭებისა და, გოგონები კი პასუხობდნენ - არა, რას ამბობთ, ბიჭების როლი და მნიშვნელობაა უპურატესიო...
- მერე, ბებუკო?
- ორივე მხარე მართალი იყო, ბე...
- როგორ?
- როგორ და...ჩვენ, სხვანაირი ერი ვართ, ჩემო მინდვრის ყვავილო...მალე სკოლაში წახვალ და ისწავლი, თვითონაც ნახავ, ყველაფერი უძვირფასესი, რაც კი გაგვაჩნია - „დედა“-თი იწყება და „დედა“-სთან ასოცირდება ჩვენთვის...ღმერთის წყალობითა და ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის მეოხებით, ასე მოგვიყვანეს ჩვენმა დიდმა და წმინდა წინაპრებმა დღემდე, დღესაც ასე ვაგრძელებთ სვლას, ჩვენი აწმყოს დიადი მამულიშვილების თავდადებით და მარადიულად ასე გაგრძელდება...
- ამინ, ბებუკო...
- და, შემთხვევით არ არის, დედისადმი ასეთი სიყვარული ჩვენში...ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის წილხვედრია, ჩვენი სამშობლო - საქართველო და, ამიტომ...ო, რამდენი სიხარულის ჟრუანტელი გელოდება წინ, ჩემო ელენიკო, რამდენი სიხარულის ცრემლი და, რამდენი სიხარულის გორგალის ყელში გაჩხ...ერ...ა...
- ტირიხარ, ბეე..? ბებუკო...ბეე...
- ყოვლადწმინდა ღვთისმშობელს უნდა მიემსგავსოთ, ბებუკო ყველა...ჩვენს დიდ, წმინდა და კეთილმსახურ დედებს უნდა მიბაძოთ...
- კარგი, ბე...გთხოვ, ნუ ტირი რაა...
- კარ-გი...ბებუკა...ჩვენი სამშობლო, დღემდე იმიტომ მოვიდა, რომ ჩვენი გოგონები მუდამ ასე იქცეოდნენ და ასეთი გოგონების წინაშე, მუდამ მოწოდების სიმაღლეზე იდგნენ ჩვენი ბიჭებიც...ამიტომაც იყო იმ გადაცემაში ორივე მხარე მართალი, მაგრამ...მაგრამ...
- რა, ბე?
- იქნებ, ძალიან ადრეა შენთვის, მაინც იცოდე წინასწარ...
- კი-კი, ბე...
- არსებობოს, რაღაცა უსახელო, რასაც მუდამ სწადია ბიჭებისა და გოგონების ერთმანეთზე გადაკიდება, მაგრამ თქვენ არ უნდა უსმინოთ მის ხმას, არ უნდა გაჰყვეთ, ბე...
- ჰი, ნუ დარდობ, ბე, მაგ უსახელოსთან, რა მინდა, წინ იმხელა სიხარული დამანახე...
- შენ გენაცვალოს, შენი ბებუკო, ბე...
- ჰი...და, გივიკოს, რა ვუთხრა, ბე?..
- და, თვითონ, რას გეუბნება? როგორ იქცევა, შენს ჭინაშე?
- მორიდებულია, ბებუკო...
- ანუ?
- აი, მაგალითად, მეზობლის ბავშვები ტალახობანას ვთამაშობდით დღეს,...
- მერე?
- გავითვალეთ და, ჩემთვის უნდა ესროლა გივიკოს ტალახი...
- მჰ-ჰ...
- არაფრის დიდებით არ მესროლა, ბებუკო. ვეხვეწე, ვემუდარე, თამაშია გივიკო, მერე რა მოხდა-მეთქი და, არაო...
- ყოჩ...
- მაგრამ, რა გააკეთა, იცი, ბე?
- რა?
- თვითნ მესროლეო, მითხრა...
- მერე?
- უჰ, პირდაპირ სახეში ვტყლიშე...
- დედა, რა მითხარი, ბებია, ეს?
- ჰიჰ...
- მერე, რა მოიმოქმედა, როგორ მოიქცა...
- რაღაცნაირად თბილად გამიღიმა და იქვე, ღელეზე ჩავიდა პირის მოსაბანად...
- რა კარგი ბიჭი ყოფ...
- მაშინ მითხრეს თინიკომ და ლეილამ - მაგას უყვარხარ, ელენე, შენ და, ამიტომ მოიქცა მასეო...
- არ ყოფილხარ, ბებია, მთლად ღირსი, მაგრ...
- ოო, რატომ, ბებუკოო, ის თამაში იყოო...
- მაგრამ, გეტყვი, რაც უნდა გავაკეთოთ...
- რა, რა, ბე?
- რა და, პეჩენიები გამოვუცხოთ ახლა, ჩვენი სამეზობლოს ბავშვებს და, გივიკოს შენი ხელით მიაწოდე და მოუბოდიშე, იმ საქციელის გამო...
- დეე-დაა, რა კარ-გიიააა...
- მჰჰ...

10.05.2019 წ.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები