ნაწარმოებები



ავტორი: მელანქოლია_
ჟანრი: სხვა
ამ ჟანრის ნაწარმოებები არ ფასდება
9 ივნისი, 2019


მითხარი, დედა

ერთხელ ხუმრობით დედაჩემი
მხარზე შევისვი,
იგი ისეთი მსუბუქი იყო,
რომ უცბად ცრემლი მომერია
და ვეღარ ვზიდე.

ტაკუბოკუ ისიკავა

ოთახი უკვე ძალიან ახლო ჩანს. ფეხშიშველი ვეპარები ჩრდილად ქცეულ კარებს და მოპარული ჰაერივით მძიმედ ვაწვები მყარ ხის სახელურს. ვგრძნობ, როგორ მსიამოვნებს ცერა თითების გათავისუფლება და ფეხისგულების სიცივესთან შეხვედრა, თვალებს ვხუჭავ და უთავბოლო სიშავეში ვიძირები.

აქ ერთი სკამი დგას, ერთი სიჩუმე ისმის და ერთი ფანჯარა უყურებს სხვა სამყაროების ამბებს, პლანეტების ცეკვებს და მთვარეს, რომელსაც თავის ოთხ კვადრატში დროდადრო უცვლის ადგილს. ყველაფერი ძალიან გასაგებია, ძალიან მარტივი და ძალიან ყველაფრისმთქმელი. აბსოლუტური სიმშვიდით ვიხდი ტანსაცმელს, სხვისი ტანისთვის შეკერილს, სკამზე მსუბუქად ვეშვები და გაყუჩებული ველოდები თეთრზე თეთრ ხელებს, რომლებიც მარმარილოს ქანდაკებასავით გაინათებენ ღამეჩამდგარ ოთახში, მერე კი ჩემი თმების ცივ ზღვებს დაუყვებიან. მაშინ დავივიწყებ დღეებსა და ღამეებს, ცერებს, პლანეტებს, მთვარეს, ჩრდილებსა და ქანდაკებს და გავხდები საკუთარი თავი, რომელსაც დედის ხელებში ტირილი უნდა. ასე დალაგდება, რაც არასწორი იყო და ცივ ზღვებშიც შაქარივით ჩაშვებული მზეები დადნებიან.

ახლა თეთრი ხელებით ამ სიშავეში, სიჩუმეში და არაფერში ნაპოვნ ყვავილებს მაწნი თმებში და ელოდები მათ ბაბუაწვერებად ქცევას, მათ გაფანტვასა და შორს გაფრენას. მე კი მანამ ჩემს ცხოვრებას ვაგროვებ, ხელისგულებში მზესუმზირებივით რომ ჩაგიყარო და გკითხო, როგორი მოხალულია, რამდენად მარილიანი და მარტივად სამტვრევი. შენ თეთრ ხელებს ფრთხილად ალაგებ ჯერ ჩემს ლოყებზე, მერე მხრებზე, ზურგის სახეზე და ამ დროს ჩემი თვალის უპეებიდან აფრენილი წყლის ფრინველები მანიშნებენ, რომ ყველაფერი რიგზეა და შენ ჩემს ცხოვრებას უსმენ.

მინდა მოგიყვე, როგორ თოვდა ჩემი კაბა ყვითელ ყვავილებს შუა ზამთარში ცივ სარეცხ თოკზე გაკიდებისას. ყველაფერს სიცივისფერი ედო ბინის ეზოში, ჩემი ტუჩებისა და გათენებული ღამის ფერი, და მხოლოდ ჩემი კაბის ყვავილები მღეროდნენ სიმღერას სიცოცხლეზე. მეც ვთოვდი მაშინ, ზაფხულებად და მზიან ამბებად ვთოვდი ჩვენს აივანზე და ვიღიმოდი. გვიან მივხვდი, რომ თავიდანვე იცოდი, ასე მოხდებოდა ერთხელაც და ამიტომაც არ მაცადე ამ კაბის არყიდვა; თავიდანვე იცოდი, რომ ყვითელი თოვა იქნებოდა ის, რისთვისაც ვცხოვრობ და რომ თოვისას მხოლოდ შენ გაგიხსენებდი. შეგიძლია, ერთხელაც, შენი ცხოვრება ჩამიმარცვლო ჩემს ლაქებიან ხელებში და მომიყვე, ვინ გასწავლა ეს ყველაფერი?

როგორ გგონია, შეიძლება დაბერება მე რომ მოგასწრო? ჩემთან ერთად ცხოვრებაში, ჩემი თმების ტალღებში სიარულში, ჩემზე ზრუნვაში გართულს რომ გაგეპარო და ერთი ამოსუნთქვით გავირბინო ცხოვრება, რომელსაც შენ აუჩქარებლად, ნაბიჯ-ნაბიჯ მოყვები? თითქოს ჩემი თანამგზავრი ხარ და არა ხარ, თითქოს სულ მიყურებ და არ მიყურებ, თითქოს ყოველღამით ჩემს სუნთქვას უსმენ და არ უსმენ.. შეიძლება შენზე ადრე დავბერდე და შენ ვეღარ შეძლო მე რომ გამასწრო, ვეღარ შეძლო გული დაგწყდეს სიბერეზე, ვეღარ იდარდო, რასაც ძალიან გაზრდილი დედები დარდობენ? ამაში ხომ საშიშიც კი არაფერია, მე და შენ მაინც ვერაფერს ვიგრძნობთ, ჩემთან და შენთან მაინც ვერაფერს გახდება ეს დრო, ჩვენ შორის დედა სულ ცხრამეტი წლის იქნება.. როგორ გგონია, მეპატიება, ამას რომ გეკითხები?

ამასწინათ ვიხსენებდი, რამდენი რამე მიკითხავს შენთვის, მაგრამ უფრო ის მახსოვს, რა არ მიკითხავს. მომიყევი, როგორ ხდება, ამბების არკითხვაზე არპასუხით მოყოლა, თანაც ისე, ყველაფერი რომ გასაგებია. იქნებ, ღამის კეთილი არსებები, სიზმრებისა და სურვილების ღმერთები, მოლაპარაკე ციცინათელები, ნიმფები, ზამთრის ფერიები და ზღაპრული ფრინველები მართლა არსებობენ და შენ ყველას იცნობ? იქნებ, ყოველ ღამით, ძილისწინ, ჩემს კოცნასთან ერთად ფიქრებსა და ოცნებებსაც იტოვებდი და სადღაც საძინებელში ჩუმად მოწყობილ სათბურში ზრდიდი ყველას? იქნებ, გესიზმრებოდა ხოლმე, როგორი კაბები მომწონდა, როგორი ადამიანები და ნაწერები? იქნებ, მხოლოდ შენთვის იწერებოდა ჩემს თვალებში ყველა სითბო და სიყვარული, რომლის გამოხატვაც სულ მიჭირდა? ნეტავ, ამ ოთახის, ამ ერთი სკამის, ამ საყველაფრო ფანჯრისა და შენი ხელების თეთრი შუქის ჩემთვის ჩუქება როდის გადაწყვიტე.. ყველაფერი ყოველთვის ასე იყო თუ იცვლებოდა ხოლმე ზოგჯერ რამე იმ დღეებში, მე რომ არასდროს დამანახებდი? იმ „ხოლმეობისას“, ალბათ, ყველაზე მარილიანი იქნებოდა შენი სახე, ყველაზე დაღლილი – ლამაზი თვალები, ყველაზე მწარე – მწარე შაკიკი და ყველაზე მძიმე – ღამის სიშავესა და სიჩუმეში ჩაკარგული შენი წყვეტილი სუნთქვები.

მითხარი, დედა..

მითხარი, გადაიქცნენ უკვე ბაბუაწვერებად შენი ნაპოვნი ყვავილები? გაიფანტნენ და შორს გაფრინდნენ? მე ყველაზე მეტად შენი ლოდინის ყურება მიყვარს; შენი თეთრი ხელების მშვიდი ნათება; ამ ერთ ოთახში ერთ სკამზე ჩამომჯდარი შენ და შენს ფეხებზე დაშვებული მე. ის მენაღვლება, რომ გავიზარდე და ასე დავძიმდი, შენ კი, ბაბუაწვერას ქარსაყოლილ ბუსუსებზე უფრო მსუბუქი, არაფრით ამბობ, რომ დაიღალე. შენს ღიმილებში და „დედასებში“ მიგროვებ და ყველაფრით მატარებ, რითიც შეიძლება ვინმე ატარონ. მე კი მეშინია, რომ ვერც დაბერებას მოგასწრებ და ვერც საკმარისად გასაზრდელად მეყოფა ცხოვრება, იმისთვის რომ დაგიმსახურო ისეთი, როგორიც ხარ, როგორიც სულ იყავი და მერეც იქნები. მითხარი, რომ ეს შიშიც მეპატიება და რომ ხვალაც, ზეგაც და ყოველთვის, როცა ფეხშიშველი მივეპარები ჩრდილად ქცეულ კარებს და მოპარული ჰაერივით მძიმედ დავაწვები მყარ ხის სახელურს, იქაურ უკუნში დაბადებული შენი თეთრი ხელების შუქი დამიბრუნებენ საკუთარ თავს, რომელიც დაგიმსახურებს.

მითხარი, დედა…

მითხარი, როგორ შეგისვა მხრებზე ისე, რომ არ ამეტიროს და ბოლომდე ღიმილით გზიდო.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები