ნაწარმოებები


ერთად უნდა შევძლოთ, რომ 2 წლის ანიტას გული არ გაჩერდეს!     * * *     გთხოვთ შეიხედოთ ფორუმზე: #ურაკპარაკის ფორუმი >> ... და სხვა >> განცხადებები >> ანიტას სიცოცხლის გადასარჩენად! ->     * * *     http://urakparaki.com/?m=13&Forum=1&Theme=1505#Last

ავტორი: აირუბექ ოგაი
ჟანრი: თარგმანი
2 ნოემბერი, 2019


ფსალმუნი წარმოთქმული უფლის სიკვდილზე დენიზ ლევერტოვის მიერ



ის დაბერდა.
ის ემზადებოდა წასასვლელად,
ემზადებოდა სიკვდილისათვის.
მან რჩევები მისცა ქალებს და კაცებს, გოგნებს და ბიჭუნებს,
სანდო რჩევები!

მან გაიხსენა თავისი დარდი,
მან სიხარულიც გაიხსენა.
ის ადანაშაულებდა საკუთარ თავს,
მან საკუთარ თავს აპატია, აპატია ყველაფერი.
ის ჩაწვდა თანამედრო სიბრძნის ნახეთქებს,
მან ძველი სიბრძნის ნაფოტები დაივიწყა.
მან ყოველგვარ ბოროტებაზე თქვა უარი.
მან გასცა თავისი საჭურჭლე, ოქრ-ვერცხლი და ძვირფასი ქვები.
ის იღიმოდა, უღიმოდა ყველას ერთ დღეს,
მეორე დღეს კი დაღონებული და გამწყრალი ყვიროდა,
რომ სხვაგვარდა იზრდება და ვითარდება მისი ცხოვრების ხაზი.
ის მღეროდა, მაგრამ ნეტავი სცოდნოდა მაინც
რომ მისი ბგერები ამოვარდნილი იყო ტონალობიდან
და ამახინჯებდა დიად სიმღერას,
მაგრამ სუნთქვებს სიმღერაში ზუსტად სვამდა!
მან უთხრა შვილებს, ლამაზ ქალიშვილს და ვაჟს რომ ის მზადაა.
მას სჯეროდა რომ იყო მზად, სჯეროდა ძლიერად.
ის უცქერდა თაობების ზრდას, ამაღლებას.
ის უყურებდა და გრძნობდა სეზონების ცვლას და დროის ჩქარ მდინარებას,
გრძნობდა რომ დრო მიგფრინავს და წლები ემატება.
მაგრამ ის არ მოკვდა.
მაგრამ ის არა და არ კვდებოდა!..

ის არ მოკვდა მაგრამ ზის ჩუმი, ვით ღამე. მტკიცეა მაგრამ ახრჩობს ტკივილი,
ტკივილი წყლუებისა, რომელიც მოსდებია მის გეოგრაფიულ გარშემოწერილობას,
თეთრხალათიანების გარემოცვაში ის პალატაშია,
მაგრამ ის არ მოკვდა.
მისი ცხვირის ნესტოებზე გაჩრილია მილები და ასუნთქებს მას.ყ
წვეთ-წვეთად ჩადის ამ მილებში სიცოცხლის წყარო,
მის ზურგებს კი მოსდებია წყლულები.
ეს წყლულები მისი ნაწილია, რომელიც უკვე მოკვდა,
მაგრამ თვითონ ცოცხალია.
მისი დაღლილი გული მაინც ფეთქავს, ის აქაა, მაგრამ არა სრულად.

ის დაუმეგობრდა სიკვდილს, ის ლოცულობდა,
მან შექმნა, მან გამოიგონა თავისი სამყარო,
მან ხელნაწერებიდან მიიღო ახალი ინფორმაცია, ჩვენთვის უცნობი და დაფარული,
ის უვლიდა მცენარეებს, ის აძალებდა მათ სიცოცხლეს,
ის ებრძოდა მწერებს და ყველაფერს რაც ხელს უშლიდა მცენარეებს სიცოცხლეში
და ეს მცნარეებიც თავმომწონედ ყვაოდნენ.
ის მათ წყალს უსხამდა, ასმევდა და აჭმევდა.
მან გააცხოცხლა მკვდარი საათი,
მაგრამ მასთან სიკვდილი არ მოვიდა,
ის ცოცხლობდა.

ო, ღმერთო ჩემო,
რა კარგია ძილში გაპარვა, ჩუმი სიკვდილი,
როდესაც სხეულს ტოვებს სული იავნანის ჰანგზე
და არა ტკივილებისა და ვაი ვიშის ქვეშ.

ო, ღმერთო ჩემო, როგორი მწარეა დაგვიანებული სიკვდილის ლოდინი.
ის ყველაფერს უკუახევს, რაც გზად გადაეღობება სპობს.
გვიან სიკვდილი ქურდობაა პატარა უცნობი ხორცის,
იღება თაღი წარსულისა, გვიან სიკვდილში
და წარსულში გადადიხარ ხელით და ხეებით,
რომლებსაც ოდესღაც უვლიდი და ზრდიდი.
და იწყებ ახალ ცხოვრებას, ოღონდაც იქ და თავაზიანს!..

დენიზ ლევერტოვი

რუსულიდან თარგმნილია ცემ მიერ...

*****************************
ორიგინალი
****************************

Псалом Смерти Бог загадок из Дениз Левертов

Она состарилась.
Она приготовилась умереть.
Она дала советы женщинам и мужчинам, девушкам и юношам.

Она вспомнила горе.
Она вспомнила счастье.
Она обвинила себя.
Она простила себя.
Она узнала фрагменты новой мудрости.
Она забыла фрагменты старой мудрости.
Она отказалась от какого-то зла.
Она отдала своё золото и драгоценные камни.
Она продолжала улыбаться одним дням и кричать на другие,
разворачивающие чертёж её личности.
Она пела и дальше, хоть и знала что её
голос выбивается из мелодии,
но зато дыхание – образец совершенства.
Она сказала дочкам и сыновьям что она готова.
Она поддержала свою готовность.
Она сильно состарилась.
Она наблюдала подъём поколений.
Она наблюдала исход сезонов и лет.
Но она не умерла.

Она не умерла, но лежит полу-безмолвная, несдержанная, с ноющей болью, блуждающим разумом в больничной палате.
Пластиковые трубки, приклеенные к её носу, исчезают в одной ноздре.
Её моча льется по трубке в банку под кроватью.
На её спине и лодыжках черные язвы.
Черные язвы, это части её, которые уже умерли.
Биение её сердца устойчиво.
Она здесь, но не вся.

Она смирилась со смертью, она молилась,
она создала свой мир,
она получала новости в лекционарии,
она ухаживала за зелёным садом она заставила,
она боролась с уничтожением муравьев,
она ежедневно поливала растения,
конечно же, учитывая их цветение.
Она помогала нуждающимся.
Она приготовила жизнь к смертному часу,
но смерть не пришла.

О, Бог загадок, как прекрасна внезапная смерть,
когда дух, исчезает, смело и без расчетов,
единственно, с колебанием темных перьев на срубленном теле.

О, Бог загадок, как непонятна, как невежественна,
запоздалая смерть.
Игнорирующая всё, что стоит перед ней в гордом приветствии.
Поздняя смерть, крадущая незначительные части плоти,
шаркающая мимо открытых ворот,
мимо открытых рук,
мимо открытий,
древняя,
вежливо наблюдающая за жизнью.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები