ნაწარმოებები


ვულოცავთ!!! მუხრანის პრემიის გამარჯვებულებს, საიტის წევრებს ირაკლი ასლანიკაშვილს და თეა თაბაგარს. დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში     * * *     ურაკპარაკის დასახმარებლად!!!     * * *     გთხოვთ შეიხედოთ ფორუმზე: #ურაკპარაკის ფორუმი >> ლიტერატურული საიტის შესახებ >> ურაკპარაკის დასახმარებლად -> http://urakparaki.com/?m=13&Forum=1&Theme=1502#Last

ავტორი: მარი_ბი
ჟანრი: სხვა
ამ ჟანრის ნაწარმოებები არ ფასდება
2 ნოემბერი, 2019


***

მონატრების უნარი დავკრგე და გადავიქეცი იმ ადამიანად, რომელსაც არასდროს ვისურვებდი, რომ ვყოფილიყავი. როგორ ადამიანად ვისურვებდი ყოფნას?! ჰმ... დამიჯერებთ, რომ გითხრათ ჯერ არ შევხვედრილვარ თქო. ის კი დანამდვილებით ვიცი სარკიდან, რომ დაღლილი, იმედგაცრუებული, ფერმკრთალი და შეშინებული ადამიანი მიმზერს ისეთი არ მინდა ვიყო. არ მინდა, არ მინდა, არ მინდა. განუწყვეტლივ ვიმეორებ გონებაში. ყურებზე ხელს ვიჭერ და სხეულში ამოძახილ ექოს ვახრჩობ. ასეთ მდგომარეობაში ვახელ თვალებს და ჩვენი სახლის წინ კიბეზე ვზივარ. ეს კიბე განსაკუთრებულად მიყვარს, რადგან კლდეშია ნაკვეთი და სახლიდან გავყავარ. ერთი შეხედვით საიდუმლო გასასვლელს გავს. ფეხზე რეზინის თხელი ფეხსაცმელი მაცვია და დედაჩემის ნაყიდ ვარდისფერ ქვედაბოლოს კმაყოფილი დავყურებ. ხელში რეზინისავე სალტე. ბავშობის საყვარელი თამაში "რეზინობანა. ჩემს უკან ახლოს ყურთან ხმა მომესმა ნაცნობი და საყვარელი:
–ვითამაშოთ?
ნაბიჯი გადავდგი და მომენტალურად აღმოვჩნდი ბნელ სარდაფში. გრილი სასიამოვნოდ, მაგრამ ბნელი და ტყავის სუნით გაჯერებული.ზურგით კედელს მივეყრდენი და ნელ-ნელა იატაკზე დავეშვი. აქ რა მინდა. რამდენი ხანია აქ ვარ. მეშინია. არავინაა აქ...გამიღეთ კარები. კართან ახლოს ნაბიჯების ხმა მომესმა. იმედი მომეცა, დედიკოა. ალბათ დედიკოა და კარებს ავეკარი. ნაბიჯები სულ უფრო ახლოვდებოდა. ცოტაც და ხის კარები ისე მძიმედ გაიღო, როგორც ამ სარდაფში მყოფი ჩემი შიშები იმყოფებოდა. დედიკოა ხომ ვთქვი, ჩემი საყვარელი დედიკო . გულში ისე ვთქვი, რომ მას არ გაუგია .
–გამაბრაზებ კიდევ?
მისი ხმა ამ სარდაფზე უფრო ცივი და მკაცრი. უცხო, როგორც ჩემი მომავალი და ნაცნობი, როგორც ეს სარდაფი.
–არასდროს.
ბოლო დროს იშვიათად მივდივარ სარკესთან. მასაც თვალს ვარიდებ ხოლმე. ვიხედები და ვცდილობ ადამიანური გამომეტყველება შევინარჩუნო. ვცდილობ ეს გამომეტყველება არ დამაკარგვინონ ფსევდო ადამიანებმა. ვცდილობ შემოპარული ნაოჭები არ შემამჩნიონ და უფრო მეტად "არ ვიტყობ". თითოეულ ნაოჭს თითო სევდიანი ისტორია აქვს. თვალებს მაგრად ვხუჭავ, ძალიან მაგრად და არაფერი აღარ ჩანს (ძლივს). ხანდახან პატარა ბავშვსაც ვხედავ სარკეში ჩახედვისას. უდარდელსა და მხიარულს. ხანდახან ბავშობის დროინდელ შიშებს. არცერთი მათგანი არ დაკარგულა. ყველა მათგანი აქაა შუშის მიღმა და ყოველ ჩახედვაზე ისე აეკრობიან მინას თითქოს გამოღწევას ლამობენ, რომ სულში ჩამისახლდნენ. როდესაც დედაჩემს ვხედავ ამ დროს ყველა კარი ერთდროულად იკეტება.ვხედავ თუ. როგორ ეყრდნობა ცალ ფეხს. ფანჯრის მინაზეა შუბლით აკრული და ელოდება, როდის გამოჩნდება მამაჩემი. მამაჩემი არასდროს აგვიანებს. დედა კი ღიმილიანი სახით ყოველთვის ასწრებს კარების გაღებას, ხოლო მე ვეღარ ვხედავ ამ ღიმილის მიზეზს და გულწრფელობას. ვხედავ დედაჩემის თვალებში გარდაცვლილ სიხარულს, იმედს და სევდიან ქალს... სარკეს თვალს ვარიდებ ალბათ იმიტომ, რომ გულის სიღრმეში მეშინია მსგავსების დანახვის. ზოგჯერ იმაზე რთული არაფერია გაიცნო საკუთარი თავი და მერე გაანალიზო, რომ ეს ნამდვილად შენ ხარ...

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები