წადი, გთხოვ წადი...
წადი ჩემი მარტოობიდან
თან გაიყოლე ჩემი ხმები-
რა შუაშია,
რომ შარშანდელზე უფრო დიდი თოვლი მოვიდა,
რომ სტრიქონებზე შენი თმები
ფიქრებს აშლიან,

რომ შემიძლია ყველა სიტყვა გავანაწილო
ჩვენს შორის_ სადაც აიმღვრია სახე ბუნებამ,
მერე ამ წასვლით შევიჩვევდი
ციცქნა ბაცილებს
საღამოობით საწერკალმის საკაკუნებლად...

იმ თეთრ ფურცლებზე სადაც წამით მაგრამ გამოჩნდი,
დაუვიწყარი დღეებისთვის_ დასავიწყებლად ..
ისე მარტო ვარ როგორც ღმერთი იმ საყაროში
სადაც არავის შეუძლია ცოცხლად მიღწევა .......

ალბათ შენს გარდა... ცხრა ცებია_ ღია ცხრა მთები
_აქ არც რიგია, არც სავანე უკვე მომსვლელთა....
მე ყოველღამე ვიბრძვი მაგრამ მაინც ვმარცხდები
და გიშვებ მაღლა პაწაწინა ანგელოზებთან....