ისევ წრიალებს სხეულში სული. იცი? –
იმ წასვლის პირველ წამიდან
დარდებს და სევდას ვერ გადავურჩი.
და გარეთ გასულს, სალოცავიდან,
დამყვება ღმერთი, ლოცვა და ფიქრი,
გაუსაძლისი ტკივილის სევდაც.

და მაინც, როგორ მიყვარდი ასე...
რომ გიცდი დღესაც,
როგორც უცდიან წვიმის დროს მზესაც,
გვალვის დროს – წვიმას, ქუხილს და ელვას.

თუმცა კი ვხედავ, ვხედავ და ვიწვი,
საკუთარ თავთან სიმართლეს ვბედავ:
უჩემოდ უფრო იქნები კარგად. (?)