ნაწარმოებები



ავტორი: ლელა-65
ჟანრი: პოეზია
22 მაისი, 2010


კიბო...

ამ კედლებს, კარებს, ამ ფანჯარას, გრძნობას - კიბო აქვს.
გადაიღლები... მერე,  რადგან,  სულს რომ ძვლივს ითქვამ,
როცა იწვები, როცა წევხარ, სახლი - კუბოა...
ვეღარ ანსხვავებ ხველას შენი ხშირი სუნთქვისგან.

დრო, სწორხაზოვნ სიზუსტით და თანაც იოლად,
გირთულებს თითქოს  ცხოვრებას, რომ ღირდეს წვალებად.
მიეფარება საღამოხანს მკვდრისმზე იმ გორაკს
და ძილს დაარქმევ  ერთი ღამის  გარდაცვალებას.

ისევ იცინი, წევხარ და თან ისტერიულად....
ვეღარ გადიხარ კედლებიდან, სხეულით როცა,
გესმის,- ჭერიდან შენი სული  ან ორეული
ჯერ არგადახდილ დაბადების დღეებს  გილოცავს.

წევხარ... თან გიკვირს, რომ ვერასდროს ვეღარ ადგები.
არტერიებად ყელთან ფეთქავს ლურჯი დემონი,
ძარღვებში გითრთის სისხნაკლული ჰემოგლობინი,
გვამში ტკივილი ფოლადივით ცივად  დაგიდის,

ამბობ: სიცოცხლეს, ამ საღამოს, გრძნობას - კიბო აქვს!
შენ გიმალავენ, გვიან ხვდები, მხოლოდ ეჭვებით...
და ქრონიკულად ავადმყოფი მაინც იგონებ
ადამიანებს,  ვისაც ვეღარ გადაეჩვევი.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები