ნაწარმოებები



ავტორი: ნინო დარბაისელი
ჟანრი: პოეზია
29 მაისი, 2010


დალილა ბედიანიძის ახალი ლექსები- ჩემი პირადი არქივიდან


გვირილა

ვარ მოგვირილო, უფრო მეტად - უგვირილესი,
ცისა და მიწის შემაერთავი
და უმიწეს მიწასაც ვგრძნობ ფესვებით,
და უცეს ცას ვგრზნობ ყვავილით
და ამ ქვეყნას შევიგრძნობ მწვანე ხერხემლით
და თვს ვუკრავ უქარეს ქარს,
როცა ლოცვით შემეგებება
და ჩემს ყვავილს აათამაშებს,
რომელიც ისე ჩანს ჰაერის სარკეში,
როგორც ახლადგაფურჩქნული დილის მზე.
უწყლესი წყალი ფესვებს მიკოცნის,
უმზესი მზე ყვავილს მიკოცნის,
ვარ ცის და მიწის შემაერთვი
და ჩემი ასხლეტილი ტანი
იდრიკება მზის სიმძიმისგან.

ასე მგონია,
საფლავიდან ამოყოფილი ხელი ვარ და
სიცოცხლეს ასე ვებღუჭები,
როგორც ცის კაბადონს,
რომელიც უფრო და უფრო ზემოთ მიიწევს და ამამაღლებს.

ვარ მოგვირილო, უფრო მეტიც - უგვირილესი.
თქვენო აღმატებულებავ, დედოფალო გვირილა,
მიცანით?
ეს მე ვარ,
თქვენი გაგრძელება ამ გაზაფხულზე.



***

კაბებივით ვიცვლი დღეებს
და გამონაცვალ დღეებს ყუთში ვინახავ.
საიდანაც ისინი იჭყიტებიან, როგორც ძველი კაბები
და შემახსენებენ ჩემს ჭრელ წარსულს -
ხან მძიმეს და ხანაც მსუბუქს,
აბრეშუმის სამოსელივით.

ძალიან მიყვარს ახალი კაბები,
მაგრამ უფრო მეტად მიყვარს ძველი კაბები,
გაუცვეთელი და მომაბეზრებელი,
ისევ რომ მენატრება,
როგორც ბედნიერი დღეები
და ისევ რომ ვუბრუნდები,
როგორც მოწონებებს იმ დღეებზე,
მხოლოდ სიხარულისგნ რომ შედგებოდა,
მხოლოდ მზის ფერებისაგან რომ შედგებოდა.

ჩაცმისას ვგრძნობ, კაბები როგორ მეფერებიან
და შერჩენიათ უწინ დასხმული სუნამოს სურნელი.
არ ვარ კეკლუცი,
ყოველდღიურად ჩასაცმელი კაბები მიყვარს.
დღესასწაულებს არ მიველტვი
და საგანგებოდ არ ვიპრანჭები.

კაბებივით ვიცვლი დღეებს
და ჩემი დღეები კალენდრის ფურცლებივით ასლამაზია
და ვერ ვიმეტებ გასაჩუქებლად, რაც დამიძველდა,
რადგან
ჩემი სიყვრული გამონაცვალი კაბებისადმი -
- ძველი ღვინოა,
რომელიც სისხლში მაქვს შერეული და
და გადავყავარ სიხარულში დაუშრეტელში.



ანტილექსი

(ციკლიდან- ’’ლექსები მაქს რობლეზე’’


დაიღალა ლექსი ჩემში ყოფნით,
როგორც ბავშვი, რომელიც
მოუთმენლად ელოდება ცხრა თვის გასვლას.
ლექსისთვის კი სულ ცხრა წუთი მჭირდება.
ვინ იცის, ცხრა თვე რამდენი ლექსია.
რამდენჯერ გავხდები ბედნიერი დედა.
მე ვაგროვებ მზის ნამსხვრევებს წყალში,
რათ სიყვარული შევაწებო
და აღვადგინო მზე, რომელიც
ჩვენს შორის არის, მაქს,
როგორც მომრიგებელი, როგორც ძმადნაფიცი.


ჩვენ ორივე დამსხვრეულ ფრთებს ვისწორებთ, მაქს,
რადგან უსიყვარულოდ გაჩენილთ შორის მოგვიწია ფრენამ.

დაიღალა ლექსი ჩემში ყოფნით.
ამ ლექსის მამა შენ ხარ, მაქს.
შენ რომ არა, ამ ლექსს ვერ დავწერდი.
შენ რომ არა, ამ მზეს ვერ ვიხილავდი.
შენ რომ არა, დამსხვრეული ფრთები ვერ გამიმრთელდებოდა.
ჩვენი სიყვარულის ნაყოფია ეს ლექსი
და სიყვარულით გაჩენილთ ქვეყნისკენ მიგვიძღვის.

დავიღლე უსიყვარულოთ შორის ყოფნით.
დავიღალე მზის ნამსხვრევების აკრეფით.
დავიღალე ანტილექსის ტარებით,
რომელიც ლექსის ტყუპისცალია.

მოდი, ჩამოვსხდეთ მდელოზე, ხის ქვეშ
და მე შენ ამ ლექსს გაჩუქებ,
რომელშიც, როგორც სარკეში, გამოჩნდები
და გაიხარებ.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები