საბრალო მხატვარი...
ცხოვრობდა, ხატავდა,
ერთოთახიან, მყრალ, ვიწრო ბინაში...
არც ცოლი, არც შვილი, არავინ არ ყავდა,
ხატავდა ცხადში
და ხატავდა სიზმარშიც...


ხატავდა შპალერზე, ფარდებზე, მინებზე,
ხატავდა ღიმილით და მთელი არსებით!
არასდროს არ წუხდა ის დაღლილ თითებზე,
ხატავდა ბოლომდე,
რაღაცის იმედით!


მაგრამ... ეჰ! ცხოვრება ზღაპარი როდია,
ისე არ დამთავრდა როგორც ჩვენ ვფიქრობდით,
მხატვარი აღარ დგას...  ფუნჯიც ძირს აგდია...
დასრულდა სიცოცხლე, წავიდა, მშვიდობით...


P. S.

...კარი რომ გატეხეს, ოცნება ასრულდა!
ეს გამოფენაა, თან პერსონალური,
მერე რა მნახველი რომ ასე ცოტაა???
სულ სამი...  მაშველი,  ექიმი,  პატრული...


                                                20. 06. (2010). სერგეი ნეველი