დაღამდა,  სროლა  ნელ–ნელა  შეწყდა , აფეთქების  ხმამ  იკლო ,  მერე მოულოდნელად  ერთბაშად  საშინელი სიჩუმე  ჩამოვარდა...  ასე ,უბრალოდ , უცებ ,  როგორც  ბრძოლის  მერეა  ხოლმე ...            მთვარე  ამოვიდა  და  ისე  წყნარად  ჩახედა  ძირს , თითქოს  არაფერი არ  ხდება , არც  მომხდარა ,, არც  დაჭრილები არიან თითქოს  არც  დახოცილები  , ვითომ  არც  იარაღს  წმენდენ და  ხვალისთვის  არ ემზადებიან ...    აი  ასეთი  სიჩუმეა  ქალაქში.
        ქალაქს  კი ჩრდილოეთიდან  უტევენ ,  გააფრთებული  ბრძოლები  მეორე  კვირაა  გრძელდება ,  მერე  თანდათან  ორივე მხარე  დაიღალა , მობეზრდათ  , იკლო გაშმაგებამ,  ომი  წაგებულია  და ამ ქალაქის  აღებას  უკვე არანაირი  სტრატეგიული მნიშვნელობა  აღარ აქვს ,  პრინციპში  თითქოს  ინერციით გრძელდება ეს ყველაფერი ,  ორივე მხარე  ბრძანებას  ელოდება , მათი მეთაურები  კი დახრილან  ქალაქის  გეგმასთან ,  ორივეს  სხვადასხვანაირად  რომ  დაუხაზავს ისრებითა  და ჯვრებით...    თან  დაღლილ  თვალებს  ახამხამებენ ,  თამბაქოს  აბოლებენ  და ბრძოლას  აგრძელებენ.
      ეშმაკმა წაიღოს  მათი თავი !...    განა  ასე  შეიძლება ?...
...  შუაღამე დიდი ხნის გადასულია , დაღლილი მეომრები  უკვე  თვლემენ  , საიდანღაც  კი  თითქოს  მუსიკის ხმა ისმის ,  ხმა  ძლიერდება , ძლიერდება ,    რა უნდა  იყოს ?...  შეუძლებელია !...    ვიღაც  გადარეული  მგონი  ვიოლინოზე  უკრავს?...
        მეომრებს  ეს ჯერ  სიზმარი  ჰგონიათ , მერე ფხიზლდებიან ,  ძლივს  ახელენ  დამძიმებულ  თვალებს ,  ერთმანეთს  ხელს  კრავენ ,  რაღაცას  ანიშნებენ  , ინაბებიან ,  დავიწყებული  სიმშვიდის  შეგრძნება ეუფლებათ ,  სიფრთხილეს ივიწყებენ  და  გარეთ  გამორბიან .
  ...        ვიოლინო  კი უკრავს  , უკრავს  და  ადამიანთა  გულებს  სადღაც  შორს  მიერეკება ...  აი გაზაფხულიც ,  მისი დახვეწილი არომატი....  ტყე ...      ნისლი ...  ცა  ისეთი  ლამაზია  რომ  ხეები  ფესვებს  ეჯაჯგურებინ ,  სურთ  ზევით  აფრინდნენ  !... ზევით ,    ზევით ,  უსასრულოდ !...
          შიშმა  იპოვა  მათ  გულებში  ნაპრალი  და სადღაც  გაუჩინარდა ,  გაიპარა ,  მეომრები  თავებს ატრიალებენ , ეძებენ  , ჩურჩულებენ .  აი .  იპოვეს ...      იპოვეს !...  ყველა  გახარებული  ხელს  იშვერს    დანგრეული  ჩონჩხადქცეული  სახლის  სახურავისკენ  , საიდანაც  ეს მომაჯადოებელი  მელოდია  იღვრება .
          სახურავი  მთვარის  ნაზი  შუქითაა  განათებული  , ახლა  ყველა  კარგად  ხედავს  მოხრილ  ფიგურას  რომელიც    თავდავიწყებით  უკრავს ,  უკრავს  და გარშემო  მგონი  ვერაფერს  ამჩნევს .
          ხმა  წამიერად  წყდება  ,        დაღლილმა  თითებმა  ინსტრუმენტზე  ადგილი  მოინაცვლეს...          მერე  მუსიკა    ისევ  მატულობს ,  ძლიერდება ,  მეომრები    შეჯგუფებულან ,  მიჰკვრიან  ერთმანეთს  და  სულგანაბულნი  უსმენენ  იარაღი  არავის  წამოუღია ,    აბა  ვინ  მიდის  იარაღით    მუსიკის    მომასმენად ?...    ვინ ?...
        მოწინააღმდეგე  მხარეები    თავისდაუნებურად  უკვე  ძალიან  ახლოს  არიან  ერთმანეთთან ,    ამას  ორივე  ხედავს ,  მაგრამ  არ  იმჩნევენ ,  შიში    გაქრა...    ცოტაც  და    უკვე    ერთმანეთის  გვერდით    დგანან ,    მხარზე  ხელებს    უტყაპუნებენ  ,  იღიმებიან ,  თავებს    მოწონების  ნიშნად    აკანტურებენ ,  აირივნენ    ერთმანეთში ,  იქცნენ  ერთ  სხეულად,  გადააწოდეს    სიგარეტი  ,  დინჯად  ,  თავაზიანად  მოუკიდეს  ერთმანეთს ,    უსიტყვოდ  შეთანხმდნენ  რომ  სიცოცხლე    მშვენიერია  !...    ომი კი ...    ომი    არ  შეიძლება    დიდხანს  გაგრძელდეს  !..  რამდენიმე    მათგანი    უკვე    გადაეხვია  ერთმანეთს ,    ზოგმა  კი  დენთისგან    გაყვითლებული  მუჭებით    ცრემლიც    მოიწმინდა    მტვრიან  ლოყაზე ...
          მშვიდობა !..  მშვიდობა  !...    აი  რა  ჟღერს    მათ    გულებში ,    მშვიდობის    უსაზღვრო    სურვილი ,  მშვიდობა...      ამბობენ    ჯერ    ჩუმად ,    გაუბედავად ,      მერე    თამამად ,      მშვიდობააა !....
              მათი  მეთაურები  ამ ხმაურზე    იღვიძებენ  ,  სიბნელეში  რაღაცას  ეჯახებიან ,  კბილებს  აღრჭიალებენ  !...  მერე  ისინიც  გარეთ  გამორბიან  ,  ჯერ  კი  ვერ  ხვდებიან    რაშია    საქმე ?...
–– რა  უბედურებაა !...    რაზმოოო ....  ჩემსკენ !!...
–– მეორე    ათეული ....    უკან  !..  მოემზადეთ  !!...          გაჰყვირის  მეორე  და იარაღს  ხელს  უჭერს , ისინჯავს  გაქონილ  უბეზე  ...  მერე  იღებს  , ზევით  სწევს !..
              მაგრამ  მეომრებს  არაფერი  ესმით ,  ვერაფერს    გრძნობენ  ,  თითქოს  დაყრუვდნენ ,  გაშეშდნენ    თან  უკვე  შეუძლებელია    გამოარჩიო    ვინ  ვინ  არის ...      ყველა  მიბრუნებულია    და  ზევით  იყურება ,  ზევით  ,  იმპროვიზირებული  სცენისკენ.
            კონცერტი    ორიოდ  წამს  კიდევ  გრძელდება ,  მერე    მოულოდნელად    მჭახე  გასროლის  ხმა  ისმის ,  ყველა  შეხტა  და  მიმოიხედა,    თითქოს  ახლა  დაინახეს    ერთმანეთის  შეშინებული    თვალები ,  მერე  შიში    გაოცებამ  შეცვალა...    რა  მოხდა?...    რა ?...    რატომ ?  რატომ  ?  რატომ  ?...
              მუსიკა  წყდება  ,    მევიოლინე  უეცრად    იხრება  წინ....    მერე    იჩოქებს  ,    მისი  ვიოლინო  ამ  დროს  უცნაურ  ,  წრიპინისმაგვარ    ხმებს  გამოსცემს ,  მერე  ისიც  წყდება  და  მევიოლინე    სახურავიდან    მოწყვეტით    ვარდება    ძირს.
              დაცემის  ყრუ  ხმა  არავის  ესმის  ,  ვერც  მიხვდნენ  მაინც  რა მოხდა ,  ეს  ეპიზოდი  რატომღაც  მომენტალურად  ,  სამუდამოდ  წაიშალა  მათი მეხსიერებიდან    თითქოს  არც  ყოფილიყოს ,  ან  საერთოდ  იყო  განა ?...
            მეომრები  გარბიან ,  მერე  ყველა  უშეცდომოდ  პოულობს  თავის  იარაღს  და  უკვე  ბრძანების  გარეშე  იწყებს  ბრძოლას...
          იმ ღამით  არავის  ეძინა ,  რა  ძილი !...    ასეთი  შეტაკება  არავის  ახსოვს ,    ორივე  მხარე  თითქოს  გაგიჟებულიყო.
        ალბათ  ასეც  სჯობდა ,  დილით  ქალაქს  არც  დამცველი  ჰყავდა  და  აღარც  დამპყრობელი .

P.S.


  .....        მხოლოდ    დასახიჩრებული ,  ცოცხალ–მკვდარი  მევიოლინე , არაბუნებრივ  პოზაში  ეგდო  ძირს ,  გულში  მაგრად  ჩაეკრა  თავისი  ინსტრუმენტი ... მას  მსუქანი  ,  თავხედი  ვირთხები  გლეჯდნენ  , მათი  წრიპინი  კი  რატომღაც  ვიოლინოს  ხმას  მოგაგონებდათ ..........



08.10.2010.  სერგეი  ნეველი.