ნაწარმოებები



ავტორი: ნინო დარბაისელი
ჟანრი: პოეზია
29 მაისი, 2011


უმარილოა ჩემი ცრემლი

                                                  (ჯ.-ს)


კარგია, არა?!
თითქოს წყაროს წყალს კი არ სვამდეთ,
უკვდავება ჩაგდიოდეთ
გამომშრალი ყელის გავლით
მუცლის ძირამდე.

კარგია, არა?!
ივსებთ თუნგებს და
ივსებთ დოქებს და
ივსებთ პეშვებს და
პირზე ისხამთ,
გულისპირს დაგდით,
ტალახში ფეხიც გიცურდებათ,
ძირსაც ეცემით,
დგებით,
ერთმანეთს წამოაყენებთ
და ისევ ხარობთ
ცივ ალმასებში,
მზის შხეფებში,
ცისარტყელებში
ჟრიამულით არეულები.

მე ურჩხული ვარ.
და რა არის,
გაზაფხულობით,
ერთხელ წყვდიადი მივატოვო,
ზეცას ავხედო ცალი თვალით,
თითო ნინველა შევიწირო,
გამოვიზოგო,
მერმის ამ დრომდე
გამოვიტირო ცხარე ცრემლით,
ჩემს მიწისქვეშა სიმარტოვეში
თავიც ცოცხლად გამოვიტირო.

ვიდრე შეჭამდე,
შენი სარჩო უნდა გიყვარდეს.

კარგია, არა?!
უმარილოა  ცრემლი ჩემი,
რადგან შორია თქვენგან
ჩემი გამოქვაბული.
მერე,
გზადაგზა წმინდავდება,
თქვენთვის სარგოსაც
ბევრ შეირევს,
კლდის ნაპრალებში გაცივდება
ამოხეთქვამდე.

კარგია, არა?!
სადაც წყალია,
იქ ურჩხულიც ვიგულისხმები.
იგულისხმება
თქვენი მხსნელიც,
ცეცხლიც,
სისხლიც,
ჩემი სიკვდილიც.

დაგრჩებათ წყალი
და ის წყალიც გამოილევა,
თქვენც დაილევით,
ჩვენი ამბავიც დაილევა,
ჯერ კი,
ჯერ კი...
კარგია, არა?!
კამკამაა.
სვით,
გაიხარეთ!

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები