რიონის პირას კაფეში მჯდარი
ღვინოს სვავდა და თევზივით დუმდა,
და თითქოს, უკვე კარზე მომდგარი
სიკვდილის ლექსად გარდაქმნა სურდა.

უმღერდა პროსპექტს რუსთაველისას
და ფიროსმანის მოხატულ თბილისს.
ლექსად ქცეული კაცის ოცნებით
კვლავაც მშობლიურ ქუჩებში ივლის.

უნდოდა “უფრო ლამაზი” ცოლი,
და უფრო მეტად: “სიცოცხლე მარად…”
ვით ნაადრევად გამდნარი თოვლი,
ის ჩვენს გულებში იცოცხლებს მარად!