ნაწარმოებები



ავტორი: ოთარ რურუა
ჟანრი: პოეზია
19 მაისი, 2012


მე მერაბის გზას ვადგავარ ისევ...

მე მერაბის გზას ვადგავარ ისევ,
თუმც ვრწყავ ცრემლებით მიწას ქართველი,
როცა ტაძარში გალობას ვისმენ,
მდუმარედ ვიწვი როგორც სანთელი.
წუთი - წუთს... თვე - თვეს... წელი - წელს მისდევს,
ბლომად დაგროვდა გულში ნაღველი,
მთელ საქართველოს ვავედრებ ქრისტეს,
ბევრი კარგის თუ ცუდის მნახველი.
მხურვალედ ვკოცნი ნაომარ მიწას,
გათანგული ვარ ტკივილით ერის,
და ვინაც წითლად შეღება რიწა -
მან ამიცრემლა თვალები მერის.
ეს ვეუბნები ყველა მოკეთეს:
ბევრი რამ დაგვრჩა კიდევ სათქმელი,
ცხუმის მოკვეთით მკლავი მომკვეთეს
და გამიბზარეს სულის სარკმელი.
მე მერაბის გზას ვადგავარ ისევ,
განაწამები მქვია ქართველი,
ქართულ ტაძარში გალობას ვისმენ,
ისევ ანთია ჩემი სანთელი.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები