ბედისწერასავითაა:
მივდივარ,
ვბრუნდები,
მივდივარ
და ისევ:
ვბრუნდები...
თითქოს აღარაა სხვა გზა,
ათიათასჯერ გავლილი გზის
გარდა...
და ეს დადგენილი წესი
უკვე ტრადიციად მექცა...
და სულ მგონია, რომ:
თუკი ერთხელაც არ დავბრუნდი,
თუკი ერთხელაც
გადავუხვიე ათიათასჯერ
გათელილ ბილიკს
სამაგიეროს გადამიხდიან
ისინი –
გზები,
თუ ბილიკები,
სამაგიეროს გადამიხდიან,
არ მიმიღებენ,
ვარდებს ბარდებად გადამიქცევენ,
ასფალტებს –
ორმოდ,
ქვებად მიქცევენ ტრასას,
ლოდებად –
არ მიმიღებენ;
არასოდეს მაპატიებენ:
გადავიწყებას,
ღალატს,
ტყუილსაც...
ამიტომ ისევ იმავე გზებით,
იმ ბილიკებით,
რომელიც ერთხელ
ტრადიციად გადავიქციე,
მივდივარ,
ისევ ვბრუნდები უკან,
ისევ მივდივარ
და კვლავ ვბრუნდები...
ბედისწერაა ეს ახლა უკვე...
ბედისწერაა
–
დაბრუნება უკან ბილიკით,
ათიათასჯერ რომ გავთელე
კარგა ხანია...