ხუთია დილის, ისევ ზეზე ვარ,
გადაფასებულ წიგნებს ვალაგებ.
გარეთ კი თურქულ ჩილიმს ეწევა,
სიყვარულის და წყევლის ქალაქი.

დგას დაჭმუჭნილი ბოთლების მოდა,
მიდის სეზონი ბულის და ბურდის.
აქ არა მარტო ლექსი გაკოტრდა,
აქ პარნასს შარდის სუნი აუდის.

სცენას ორი გზა გულში გასჩრია,
ყრუ მდუმარება მიაქვთ კულისებს.
აზიური ტყის იდუმალ შრიალს
იჭვით უყურებს ევროპული მზე.

მინის სული აქვთ ფერებს და საგნებს,
და გულგრილობა მეფობს სრულიად.
სახლი, რომელშიც შენ რილკე თარგმნე,
ის სახლი უკვე დანგრეულია.

გუშინწინდელზე ხვალე შორია,
უბერებელი ჟამიც შებერდა.
შენ-თბილისური გმოსავს გლორია,
მე-ბათუმური დამრჩა ლეგენდა.

აცვია ზეცას ცელოფნის ნარმა,
შეცვალა წესი უწესო წესმა.
დამქროლა ქარმა, დამქროლა ქარმა,
დამქროლა ქარმა, უსასტიკესმა."