ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე. დიდება უკრაინას !!!     * * *     Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: ხულორდავა96
ჟანრი: პოეზია
17 აგვისტო, 2017


მარინა ცვეტაევა

* * *
უკვე მრავალი უფსკრულის წიაღს
მინებდა. სდუმან ბედის აფრები.
ჩემი დროც მოვა ადრე თუ გვიან,
გავქრები, ვითომც აქ არაფერი.
ჩაინავლება, ზათქით და ბუკით,
რაც კი მღეროდა, იბრძოდა ვნებით,
ჩემი თვალების მომწვანო შუქი,
ჩემივე ხმა და თავთუხის თმები.
და გაგრძელდება სიცოცხლე ისევ,
არსობის პური თუ იმყოფინა
და ყველაფერი იქნება ისე,
თითქოს ამ ქვეყნად არც კი ვყოფილვარ.
და ცვალებადი, ბავშვის ღიმივით,
მე-არც მთლად ავი, არც მთლად ბოროტი,
რომელსაც უყვარს ის სიმძიმილი,
როცა იწვება შეშა ბოლომდის.
რომელსაც უყვარს დოღი ჭალებში,
ვიოლონჩელის ხმათა სინაზე,
მე-სინამდვილით შენამსჭვალები,
ამ ალერსიან ვდგავარ მიწაზე.
მე, ვინც ვერ ვხვდები, რა უნდა მეთქვა,
ვერ ვარჩევ მოყვასს, ანდა შორებელს,
სიყვარულს ვითხოვ, რწმენასთან ერთად,
თუ უგულობით დაგვაღონებენ.
და დღე და ღამე, განგების ნებით,
"ჰო" და "არასთვის", თანაზიარად
და იმის გამო, რომ დარდით ვდნები,
რომ ოცი წლის ვარ, მეტის კი არა.
რომ მიტევებას შევძლებდი, ალბათ,
თუ გულში ოდნავ წყენა ისახვის,
აულაგმავი სინაზისა და
ძალზე ამაყი იერისათვის.
და სიმართლისთვის უნდა მიმინდოთ,
არყოფნის ზღვარი იშლება ოდეს,
გთხოვთ! - შემიყვარეთ მხოლოდ იმიტომ,
მხოლოდ იმიტომ, რომ უნდა მოვკვდე.

თარგმნა გიორგი ხულორდავამ

Уж сколько их упало в эту бездну,
Разверзтую вдали!
Настанет день, когда и я исчезну
С поверхности земли.

Застынет все, что пело и боролось,
Сияло и рвалось.
И зелень глаз моих, и нежный голос,
И золото волос.

И будет жизнь с ее насущным хлебом,
С забывчивостью дня.
И будет все — как будто бы под небом
И не было меня!

Изменчивой, как дети, в каждой мине,
И так недолго злой,
Любившей час, когда дрова в камине
Становятся золой.

Виолончель, и кавалькады в чаще,
И колокол в селе…
— Меня, такой живой и настоящей
На ласковой земле!

К вам всем — что мне, ни в чем не знавшей меры,
Чужие и свои?!-
Я обращаюсь с требованьем веры
И с просьбой о любви.

И день и ночь, и письменно и устно:
За правду да и нет,
За то, что мне так часто — слишком грустно
И только двадцать лет,

За то, что мне прямая неизбежность —
Прощение обид,
За всю мою безудержную нежность
И слишком гордый вид,

За быстроту стремительных событий,
За правду, за игру…
— Послушайте!- Еще меня любите
За то, что я умру.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები