ვიხსენებ ფერებს,
შეკიდებულს ერთი ოთახის
ჭერზე, ისე,
როგორც პეპელა...
რა პატარაა,
რა ციცქნაა: ერთი ოთახი,
მე კი...
მებევრა...
ვერ დაგვიტია...
ვერ გაგვიძლო,
უჩვენოდ გაშრა...
და ყინვასავით გაეჩხირა სუნთქვა
ფილტვებში...
სიცივეს ვხატავ...
მე - მზის შვილი -
სიცივეს ვხატავ -
თითქოს ვილევი...
ერთი ოთახის ერთი ჭერი,
სარკე კედელზე...
ღია ფანჯრები,
ფანჯრებიდან მყვირალა ქუჩა,
სადაც წრეში ბურთს თამაშობენ
მუდამ ბავშვები
და სადაც ქალაქს ამღვრეული თვალები უჩანს...
სარკეში ერთ დროს შემომჭკნარი
ვარდის ფურცელი,
სკამზე შარვალი და პერანგი,
- დილით გახვედრებ...
და რაღა შემრჩა,
ზეცისხელა სევდით ნაფერი
სიტყვა - მიყვარხარ...
ერთხელაც ვიცი
სისხლის ფერად ამომახველებს...
ერთი ოთახი,
და გვერდიგვერდ ორი ფანჯარა,
კედელზე სარკე,
ფანჯრებიდან -
მყვირალა ქუჩა -
სადაც ლოთები ძველებურად
ათევენ ღამეს
და სადაც ქალაქს უძინარი
თვალები უჩანს...