|
გმადლობთ, ყურადღებისთვის.
ქალბატონო ნინო, გმადლობთ შეფასებისთვის.
მადლობა კეთილი სიტყვისთვის, ჯონათან!
მრავალ შობა-ახალ წელს მოგასწროთ ბედნიერად, თქვენთვის საყვარელ ადამიანებთან ერთად!
ლექსი კი არა, რომანია, საგა...
"უბიჭკაცობა"- რა ბევრისმთქმელი კომპოზიტია.
ის "ბაიკები" კი, ალბათ მხოლოდ მაგ ორ ფერში იყო - მეც ზუსტად მასეთები მახსოვს ჩვენს ოჯახში :)
აქვე, დიდი მადლობა მინდა გითხრათ, ქალბატონი ნინო, "ურაკპარაკს" რომ ასე აცოცხლებთ, ლამის სულ მარტო <3
შოტლანდიური ბალადების მელოდია ჰქონდა .
ნარინჯისფერივით...
თურმე, ფერი არ (შე)გიცვლია :)
მაგრამ ლექსი კი დამძიმებულა.
მაგას აქვს ხიბლი ᯓᡣ????
ნუ მიწყენთ, თუ წრფელად გეტყვით, რომ ამ ნათქვამისა არ მჯერა.
აშკარად ვგრძნობ მეტ პოტენციას თქვენში
და როგორც გამოცდილება მარწმუნებს, არა მაქვს ცუდი ინტუიცია.
ნუ მიწყენთ, თუ წრფელად გეტყვით, რომ ამ ნათქვამისა არ მჯერა.
აშკარად ვგრძნობ მეტ პოტენციას თქვენში
და როგორც გამოცდილება მარწმუნებს, არა მაქვს ცუდი ინტუიცია.
დიდი მადლობა ქალბატონო ნინო, უფალი გვწყალობდეს.
მადლობა კომენტარისთვის. ჩემთვის ეს ლექსი დასრულებულია.
ხალხო, რა გჭირთ!
საკუთარი ნაწარმოების ქვეშ დაწერილ კომენტარებსაც არ კითხულობთ? მთლად ასტრალში ხართ გასული?
გუშინ მილიონი კომენტარი დავტოვე და ერთადერთი ავტორი დაინტერესდა.
არ გინდათ, ამ ერთხელაც გადარჩეს საიტი?
არ გენანებათ აქაურობა?
თავი ბატონი კიხოტი მგონია.
მადლობა პასუხისათვის.
სავსებით გეთანხმებით იმ ცხად ჭეშმარიტებაში, რომ ბიბლია არასოდეს გახდება ტრივიალური.
მასში ხომ, ყველაფერთან ერთად, კაცობრიობის წარუვალი სიბრძნეა დაუნჯებული..
თუმცა ახალს აქ არაფერს ვამბობთ მთელი რენესანსული კულტურა განა ბიბლიით არ იყო ინსპირირებული?!
არცთუ იშვიათად თავად მივმართავ მას, როგორც ინსპირაციის წყაროს.
აი, რაც შეეხება ბიბლიური პასაჟის ავტორისეულ პოეტურ ინტერპრეტაციას ან პატრიოტული თემის დამუშავებას, ისე როგორც წარმოდგენილ ტექსტშია მოცემული … ტრივიალობა სწორედ აქ გვაქვს.
მომავალი წარმატებების იმედით.
ნდს
"ჴმაჲ ჰრამაჲთ ისმა გოდებისა და ტირილისა და ტყებისაჲ მრავალი; რაქელ სტიროდა შვილთა თჳსთა და არა უნდა ნუგეშინის-ცემის, რამეთუ არა არიან." [მათე 2:18]
სწორედ 8 იანვარი იკითხებოდა წირვაზე ეს სახარება. მივყვებით მაცხოვრის ცხოვრების კვალს დაბადებიდან ამაღლებამდე და კვლავ უსასრულოდ.
და ვცდილობთ განვიცადოთ ეს მოვლენები, ამჟამად მაცხოვრის შობის შემდეგ ჰეროდეს მიერ თოთხმეტი ათასი ჩვილის მოწყვეტა არის ყურადსაღები...
ბიბლიურ სახესიმბოლოებს და სამშობლოს ყავლი არასდროს გაუვა, არასდროს გახდება ტრივიალური...
მადლობა, რომ წაიკითხეთ.
პატივისცემით: ირინა დუმბაძე
კი ბევრი სამუშაო მაქვს,ნამდვილად ,მართალი ბრძანდებით,გამოვასწორებ რამენაირად მივხედავ.მადლობა შეფასებისთვის..
პოეზია - ზემოდან დავყევი და ყველაფერი წავიკითხე, აქამდე შეუფასებლად რაც იდო.
მუხა, სადა ხარ, საად!
ამდენ ავტორს ერთადერთი მკითხველი - შენ გვყავხარ და სად დაგვეკარგეეეეე!
(პირადი ნაცნობ-მეგობრები, მთლადაც რომ აღტაცდნენ კომენტარებში, მკითხველად მაინც არ ითვლება).
კარგი მომენტია დაჭერილი, საინტერესო რაკურსიდან. გადმოცემის სიწრფელეც - მუშაობს!
,, მოხვალ და მორჩა”,
“და მე ვიცინი” - ეფექტურია
“ძვიფასო” - ორჯერ წერია ასე, რამე ჩანაფიქრია თუ ერთი და იგივე კორექტურა - ორგან?
სველია ქუჩა და არეული - კი , ბატონო, მაგრამ
“მხრებზე გადნება შეშლილი წვიმა” - ამას აუცილებლად წავშლიდი. ნამეტანი პოეტიზმია, თანაც ფინალში, ფალში მოაქვს.
ხატოვანი და ეფექტური - არის.
მაგრამ მეჩვენება, რომ თვითმიზნური თამაშია.
თავისუფლად შეიძლებოდა ბევრი რამის წაშლა და ასე ვთქვათ, გალაპიდარულება.
ადრეც გადავათვალიერე და მეჩვენება, რომ ავტორმა “ ვედროს” მომენტთან რაღაც, პურისტული ცვლილება შეიტანა, “სათლის” სახით.
ალბათ სუბიექტური ვარ შეფასებისას, მაგრამ მე უბრალოდ, პირადად არ მიზიდავს ინტერაქციული მოდელი: მე - კარგი , სხვები - ცუდები.
შესხმათა ეს ჟანრი პრაქტიკულად აღარც არსებობს ქართულ პოეზიაში.
ვერ ვიტყოდი, რომ საუკეთესო ნიმუშია, მაგრამ როცა ტრადიცია ნახევარი საუკუნის წინ მაინცაა დაკარგული,
( შენ საქართველოს დედოფლობა დაგმშვენდებოდა”
. “შენ არა ხარ მეფის ფვარის, ფრთაფარფატა თოლია, მაშ თვალები თამარ მეფის რატომ(?) გამოგყოლია” და მისთ.) , ) მნიშვნელოვნად მიმაჩნია მისი გამოჩენა თანამედროვე ქართულ პოეზიაში.
იმედია, ავტორი არ შეწყვეტს მუშაობას ამ მიმართულებით.
არის საინტერესო მომენტები.
ბოლოდან მეორე სტროფი - განსაკუთრებით საყურადღებოა, მაგრამ ძალიან ნაჩქარევადაა დადებული. იქნებ მოაწესრიგოს ავტორმა და დავუბრუნდები.
იქნებ ავტორმა პუნქტუაცია მოაწესრიგოს. გაგება ჭირს. და ვბრუნდები.
კარგი იქნებოდა, ერთ ხაზს გაჰყოლოდა ავტორი. დალაგდებოდა კომპოზიციაც და ბევრი სხვა რამაც.
პუნქტუაცია რომ საშინლად მოსაწესრიგებელია, ეს - იქით იყოს.
მანდილი ზამთრის თოვლიაო, ბრძანებს და რა გაიგოს და დაიჯეროს მკითხველმა?
თოვლის განსაზღვრება მაშინ იქნებოდა საინტერესო, რომ იყოს, მაგალითად. ,, მაისის თოვლი”. სხვაფრივ თოვლი და ზამთარი ერთი კონოტაციური არეალიდან არ არიან? რად უნდა განმარტება?
როგორი პატიოსნური ლექსია!
მამაზე წერა ძალიან ძნელია ისე, რომ პოეტურ ტრივიალობას დაეხსნა. აქ გულწრფელობამ ეს ხიფათი დააძლევინა ავტორს.
გადამდებგანწყობიანი ლექსია, ოღონდ ფინალი უნდა მოიფიქროთ უკეთესი. რაიმე მნიშვნელოვანი უნდა თქვათ.
მეჩვენება, რომ სწორედ იქ დაამთავრეთ ლექსი, სადაც რაღაც განსაკუთრებული უნდა გეთქვათ.
რა ხალისიანი საახალწლო ლექსია. მრავალს დაესწარით!
“მე ახალი დარდი მიყიდია” - მახსოვს.
ეს რაღაც ახალია:
,, მე ვიყავ დარდი, მოვიგე სხვა მე”
ცების ამბავი, ცის იქითობა-აქეთობები საინტერესოა.
რაღაცით ვლადიმირ ვისოტსკის ნამღერი გამახსენდა ,, ა ზა გარიზონტომ - გარიზონტ”
ეს ალბათ სამღერი ტექსტია, არა?
იტანს სასიმღერო ტექსტი - ჟანრობრივად - ამდენ გაცვეთილობას სათქმელისა, ორიგინალობა - სწორედაც რომ, არ უხდება!
მშვენიერი თავშესაქცევია.
ალაგ- ალაგ საყურადღებო მომენტებია, მაგალითად
1. ჩემი მეორე სახე შეჰყურებს
2. და სისტემაში დავრჩი რიცხვივით.
3. ღიმილი ბოზის ხელოვნურ კივილს
და ასე შემდეგ, კიდევ
ღიმილო, ასე როგორ მეწყობი,
მოკლე სიცილი
ოთარ ჭილაძის და გრანელის რიტმი და ინტონაცია ძალიან რომ არ მესმოდეს, მეტად მომეწონებოდა.
არ ვიცი რა ასაკისაა ავტორი, თუ ახალგაზრდაა, ასეთ რამეებს არაუშავს.
|
