დევს ხერხემალი სკამზე,
იმტვრევა ყველა მალა
მე ვოცნებობდი სხვაზე
ჰოდა ასრულდა მარა...

ასრულდა მხოლოდ ფიქრი,
სურვილები ხომ არა,
ათასი აზრი "მიქრის"
ჩემთან ჩერდება განა...

ვწყვეტ ჩუმად კაკუნს კარზე
მთვარე ღამის ცას რკალავს,
მეფრქვევა სუნთქვა კანზე,
ვერ ვაწერინებ კალამს,

აწვება თვალებს ნისლი
გარეთ ნათოვლარს ვკვალავ,
"ისვრი" და ხელებს ისვრი
უამრავ ღიმილს მპარავ.

გული იცლება სისხლით,
ვშლი სიბნელეში კარავს,
ვუცდი უძილოდ მზის სხივს,
ოდნავი სითბოც კმარა.

დავდივარ ათი მიზნით,
ათივე მხრებით დამაქვს,
(ჰო და ხანდახან კისრით)
ვათრევ დარდს როგორც "თალამს",

ღამით ვარსკვლავებს დავსდევ,
დღისით ცრემლის ზღვას ვმალავ,
აღარ ავყვები განცდებს,
არ დავბრუნდები მანამ

სანამ ქარი თმას მიშლის,
მეხსნება თავის ქალა
იცლი და ოთახს მიცლი,
ხეები ჩუმად დგანან...