პეტრა გულაღმა იწვა მარტო, სულ მარტო, როგორც ყოველთვის, ეწეოდა და ფიქრობდა თავის მარტოობაზე.
რატომღაც დილიდან აეკვიატა ფიქრი, როგორც ამოჩემებული სიმღერა. "რა შესაყვარებელია ქალი, რომელიც არასდროს ამბობს არას და ყოველთვის მზადაა ყველაფრისთვის..." როგორც კი თვალი გაახილა, იქიდან ფიქრი შეუსახლდა და თითქოს ჭერშიც დაინახა წარწერა, წვიმის ლაქებით გამოყვანილი. "რა შესაყვარებელია... რა შესაყვარებელია?!" _ ლაპარაკობდა ხმა. "თუ ვერ ამბობს არას... თუ არას თქმა არ იცის... თუ ყოველთვის თანახმაა... თუ ყოველთვის მზადაა..."
ფიქრი გრძელდებოდა, ფართოვდებოდა და ყველა ფიქრის ადგილს ისაკუთრებდა.
პეტრა ადგა, საწოლიდან დერფლი ჩამოფერთხა, ფარდები გადასწია, ფანჯრები გამოაღო და ქუჩიდანაც იგივე ხმები შემოვიდა.
"თუ არას ვერ ამბობს! თუ არას არ ამბობს!"
პეტრა საფეთქლებზე ხელის მიჭერით შეეცადა ფიქრების მოგერიებას, მაგრამ არაფერი შეცვლილა. ფანჯრიდან გადაიხედა და თითქოს ვერ მიხვდა, რომ შინ იყო. ხედიც ეუცხოვა, ცაც და ეს ქალაქიც. დაიბნა. არავინ ჰყავდა, რომ ეკითხა, რა ხდებოდა მის თავს.
მარტო იყო. სულ მარტო. სარკეში ჩაიხედა და თავისი თავი ვერ დაინახა.
ასე ისგა სარკის წინ და თვალით თავის წინ მდგარ უცნობი ქალის გამოსახულებამდე მანძილს ზომავდა. მონუსხულივით უყრიდა თვალს თვალში და ოდნავ შესამჩნევად ირწეოდა.
მერე ერთბაშად გამოერკვა
ყავა და სიგარეტი მოიმარაგა. დაჯდა, დაწერა.

"წინასწარ იცოდე, სიტყვა გამიგრძელდება _ მივდივარ და ყველაფერი უნდა ვთქვა.
ძნელია შენზე წერა, მაგრამ მე შენამდრ ის ვიყავი, ვიზეც ამბობდნენ, სიძნელეებს არ უშინდებაო. თუმცა შენ ჩემი არასოდეს გჯეროდა. ძალიან უცნაურად გამოჩნდი. არ ველოდი არავის გამოჩენას. არსაიდან აღმოცენდი და მაგრძნობინე, რომ რაც აქამდე მქონდა, იმაზე მეტი მჭირდებოდა. თურმე მჭირდებოდა.
ალბათ არაფრით იქნება საინტერესო, თუ ვიტყვი, რომ ჩემს კაცს არასოდეს ვყვარებივარ. მაგრამ ეს ჩემი ამბავია.
და მე დღეს ვიცი, რომ სხვანაირად არ ხდება. კაცები, რომლებიც ტოვებენ ცოლებს, ტოვებენ სხვა ქალებსაც. ეს მაშინ უნდა მცოდნოდა, როდესაც შეგხვდი და გულზე დიდი ლუკმასავით დამადექი. ვიხრჩობოდი.
არაფერია იმაში უცნაური, მიყვარდე. დაწერილი სცენარივით მარტივად შემიყვარდი და არ ვიცოდი, რაც მოხდებოდა. რადგანაც მე ვინ ვარ ან რა ვარ...
შენ კი მახებდი შენს წვივს წვივზე შენი ცოლის და შენი შვილების თვალწინ, სვამდი ჩემს ნაპირალ ვისკის წითელი პომადით დაბეჭდილი ჭიქიდან და მარტო მე ვხედავდი პომადის კვალს შენს ქვედა ტუჩზე. და ეს იყო უსირცხვილო კოცნა, რომელსაც მიგზავნიდი საერთო ჭიქით, წვივების ყალყზე შემდგარი თმით, გვერდული გამოხედვით და იმ უხილავი ველებით, შენ ირგვლივ რომ ირეოდნენ და ხელებს იგრძელებდნენ ჩემი ველებისკენ, იზიდებოდნენ ჩემი ჩასუნთქული ჰაერის მიმართულებით. შენ იყავი შენი სუნთქვების რიგი, რომელიც ყურიდან ჟრუანტელად შემოდიოდა, დამივლიდა ჯერ მარცხენა მკლავზე, მერე ფეხებისკენ ჩამოცურდებოდა და ბოლოს სხეულის ყველა წერტილში გაბნეული და იქიდან უკან დაბრუნებული გულზე რკინის ჯავშანივით მიჭერდა.
შენ გერეოდა ჩვენი სიგარეტები, ჩანგლები და თეფშებიც კი, ჭამდი ჩემს ნაპირალ ნამცხვარს, საფერფლეში ერთად ვაფერფლებდით, ხელზე მსუბუქი შეხებით. შენი ცოლი შენი მეგობრების ცოლებთან ლაპარაკობდა. ლამაზი იყო, შენი საკადრისი. მომწონდა, ძლიერ მომწონდა მისი ქალურობა და მისი დედობრივი თვალები. მომწონდა მისი ყურება, და წარმოვიდგენდი, რას უკეთებდი ღამღამობით საძინებელში.
შენ აღარ გინდოდა შენი ცოლი. მე ეს ვიცოდი. და მეგონა, მე რომ გყოლოდი, ყოველთვის გენდომებოდი. მაგრამ ახლა, როცა ხელიდან როგორღაც მაცლიდი სიგარეტის წითელპომადიან ღერს და გამომწვევად იქცევდი ტუჩებშს შორის, მე არ ვფიქრობდი არაფერზე, გარდა ერთისა. და მტკიოდა კანის ყველა უჯრედი შენი შეხების მომლოდინეს.
ისმოდა ბლუზი შორეული სევდიანი ამბებით სავსე და მოდიოდა შუაღამე, რომელიც ნიშნავდა ჩემს წასვლას. და მე ვიყავი კონკია ჩვეულებრივი კაბით და საზაფხულო ფეხსაცმლით, რომელიც არ დამრჩებოდა ბარის კიბეზე და შენ არ იყავი პრინცი, რომ დამდევნებოდი. მეფე იყავი, დედოფლით მხარდამშვენებული და მის სევდიან ფრეილინას ერთ საღამოს საბედისწეროდ ულამაზებდი.
ყვებოდა ბლუზი შორეულ ამბებს სხვა ქალზე, სხვა კაცზე.
და შენ თქვი:
_ წამო, ერთიც მოვწიოთ.
_ ჩვენ ხომ ისედაც ვეწევით... _ გიპასუხე და შემეშინდა, რომ აღარ გაიმეორებდი. შენ შემომხედე მშიერი თვალებით და მე გამოგყევი.
მას შემდეგ მოგყვები ყველა დაძახილზე. შენზე ერთი ნაბიჯით უკან ვარ და მუდამ შენ ქვემოდან. ისევ ვიხრჩობი.
ვიხრჩობი, რომ არ გიყვარვარ.
მინდა გაგიშვა. შენ ისევ მეძახი,  ქვემოდან მიქცევ ან მიბრძანებ, რომ მუხლებზე დავდგე და არ გიყვარვარ.
მე ვდგავარ შენ წინაშე მუხლებზე, თვალები დახუჭული მაქვს, როგორც ლოცვის დროს. მე _ შენს მორწმუნეს. და შენ არ გიყვარვარ.
წლები ისე გადის, მე სულ ველოდები შენს სიყვარულს. ვფიქრობ, აი, ახლა შემოაღებს კარს, მიაგდებს თავის ტყავის ქურთუკს, ალკოჰოლის სუნით გაჟღენთილს, ძლიერად ჩაისუნთქავს და ამოსუნთქვას ამოაყოლებს "მიყვარხარ".
მაგრამ შენი არსიყვარული არის ერთადერთი მყარი მოცემულობა ჩემს ცხოვრებაში. თითქოს შენი სადარბაზოს კართან ვდგავარ. ვდგავარ და არ მიშვებ. წითელია რკინის მძიმე კარი. რიტმულად ვეხლები და ყველაფერი მტკივა. ვფიქრობ, ერთხელაც გაიხსნება, გალღვება ჩემი საცოდაობით და შემომიშვებს შენთან. ვეხლები წითელ კარს და ზედ არ აჩნდება სისხლის ღვარები. თითქოს, უბრალოდ, ცუდად შეღებეს წითელი საღებავით. ეს არის და ეს.
კარს უკან დგახარ და არ მიშვებ. გესმის ჩემი სუნთქვა და ტკივილი. დგახარ და მელაპარაკები. ამბობ, რომ ვერ გააღებ. და ახლა, აი, ზუსტად ახლა რომ მოვკვდე, ვიცი, არ გადახვალ სიტყვას და არ გააღებ. წლები გადის ჩვენს მარტოობაში.
შენ მოდიხარ და მეუბნები, რომ დაიღალე, რომ ცოლი შვილებს აღარ გაჩვენებს, რომ სამსახურში პრობლემები გაქვს. მე გისმენ და გეუბნები:
_ რამეს მოგიმზადებ.
_ ხო, მომიმზადე, მშია, _ გინათდება სახე და მე ვგრძნობ, რომ ჩემი გზა შენს გულამდე გადის შენს კუჭსა და საწოლზე. მაგრამ გულამდე მაინც ვერ აღწევს. გულის ფიცართან ჩერდება და ნეკნებს ვერ ამტვრევს.
მე ზურგს გაქცევ, ხახვს ვჭრი და ვტირი, ვტირი და ვჭრი. და შენ ვერ ხედავ ჩემი მხრების თრთოლვას. შენ ხედავ ჩემს გამოყვანილ წელს და უკნიდან მოდიხარ. მე ვტირი. ვწვებით. მერე შენ კარგად ხარ, მე _ საშინლად. ვდგები და საჭმლის კეთებას ვამთავრებ. შენ გძინავს. შვილები გირეკავენ. გაღვიძებ. ფული სჭირდებათ. ეუბნები, რომ არ გაქვს, რომ წიგნი ჯერ ვერ დაბეჭდე. უთიშავ და კედლისკენ ბრუნდები. ალბათ ტირი ან ტუჩებს იკვნეტ. მე გეფერები და გაპურებ. მოგწონს. იღიმი. შენი ღიმილი მიყვარს.
გთხოვ, რომ დარჩე. არ რჩები.
_ მინდა, ავად იყო და გივლიდე, _ გეუბნები.
_ ნუ სულელობ! _ მპასუხობ, ქურთუკს ხელს დაავლებ და მიდიხარ.
წასვლისას გაჩერებ, თვალებში გიყურებ და გეუბნები:
_ ვიცი, მეტისმეტად მერყევია ჩემი სუსტი მხრები დასაყრდნობად, მაგრამ ერთხელ გაბედე და დამეყრდენი.
შენ ცხვირზე მკოცნი და სადღაც მიდიხარ.
და ვიცი, მოხვალ ადრე თუ გვიან, მაგრამ მოხვალ შენთვის და არა ჩემ გამო. და ეს ცოდნა არის ერთადერთი დასაყრდენი, რომ შევძლო ცხოვრება.
მეგონა დაგივიწყებდი, უსათუოდ დამავიწყდებოდი, როგორც ცუდი ან კარგი სიზმარი, როგორც დაბადება, როგორც ბავშვობაში ნატკენი მუხლები. მაგრამ ვერ გივიწყებ და არც ის სიზმრები მავიწყდება, რომლებშიც შენ იყავი. ეს სიზმარიც არ მინდა, დამავიწყდეს, ამიტომაც გწერ.
დღეს დილის ხუთზე გამეღვიძა და კარგა ხანს ვეღარაფრით შევიბრუნე ძილი. და, როგორც მახსოვს, თვალგახელილს მესიზმრებოდი. ჩემ გვერდით იწექი. აი, იქ, სადაც თითქმის სულ სიცარიელეა. გეძინა. ბორგავდი და ახველებდი. ახველებდი და ბორგავდი. და შენს ხველაში იყო სტვენა ჩემი ჯოჯოხეთის მდუღარე ქვაბებიდან. მერე ვითომც სადღაც სიტყვით გამოდიოდი და არ იცოდი, თუ მეც იქ ვიყავი. მე ჩუმად მოვედი შენს მარჯვენა მხარეს. შენ მაღლა იდექი ტრიბუნასთან და ლაპარაკობდი სიყვარულზე. მე ხელი მოგკიდე ტერფზე. იგრძენი, რომ მე ვიყავი და ამოიკვნესე. მერე გამომეღვიძა.
ამ სიზმრებში გიყვარდი. ცხადში კი უბრლოდ მოდიხარ და ჩემი სხეულის სიცარიელეებს ერგები. სულისას _ არასდროს.
ხო, ასეა. იცი რა მითხრა ერთხელ ჩემმა მეგობარმა? (ჩემი მეგობრებით ხომ არასოდეს დაინტერესებულხარ...) ლოგიკურია, აბა რა გგონია. შენ მისთვის ბოზი ხარ და ოდნავ ბოზი კიდევ არ არსებობსო. კარგი, ვიყო ბოზი. მაგრამ ის ფაქტი, რომ მიყვარხარ, იქნებ არის ჩემი გადარჩენა. და თან იცოდე, მე ვიყავი მხოლოდ შენი ბოზი და სხვა არავისი!
მე მცივა. უადამიანოდ მიდიან ჩემი დღეები. შენ კი ვინ იცის, სად ათენ-აღამებ. არადა იმდენი რამეა ჩემში, რისი ნახვაც ვერ მოასწარი... რომ გითხრა, იტირებ. მაგრამ შენ არასოდეს მისმენ.
ამასობაში ვქრები. სად წავიდა პეტრა, სად გაქრა, სად განიავდა ასე ნელა და შეუმჩნევლად მისი არსება. ფაქტებსა და ფაქტებს შორის, მოსვლებსა და არმოსვლებს შორის. გაქრა, უჯრედ-უჯრედ შემცირდა და შედეგად გაქრა.

ახლა საღამოს შვიდია.
დიდხანს ვერავინ შეიტყობს ჩემს წასვლას. ამასობაში მაცივარში პროდუქტი გაფუჭდება და სამზარეულოში ცუდი სუნი დადგება, მერე _ მთელ სახლში. უფრო სწორად, არ ვიცი, რა უფრო მალე გაიხრწნება, ბოსტნეული თუ მე, ხილი თუ მე. იმედია შეიყვარებ, სულ ცოტათი მაინც შეიბრალებ ჩემს საბრალო გადამტვრეულ ყელს, უღონოდ ჩამოშვებულ ხელებს, უნუგეშოდ მიტოვებულ ძუძუებს _ ჩემი გამხმარი გულის ფიცრის ლამაზ დამატებას.
ჩუმად იტირებ, ჩუმადვე შემიყვარებ.
მე გეუბნები არას.
არ მინდა, რომ დაბრუნდე.
არ მინდა, რომ მიყვარდე."

მერე გალამაზდა. ოთახის ცენტრში სკამი დადგა. ქამრისგან საიმედო ყულფი გააკეთა და გაიფიქრა:  "მგონი კარგად დავწერე. ვერავინ მიხვდება რომ სინამდვილეში არავინ, სულ არავინ მყავს."